たかあり FICTION : แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก

 
 
 

Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka

Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
 
Story by : Tangthai
 
 
 
 
Chapter 8 : หลงทาง
 
 

                ตั้งแต่เกิดเรื่องมาจนถึงวันนี้ สิ่งที่เริ่มชัดเจนมากขึ้นในทุกๆ วนของ ทากาคิ ยูยะ ก็คือความต้องการที่จะมีคนตัวเล็กที่ตัวเองรักอยู่ข้างกายในทุกๆ นาทีนับจากนี้ไป ร่างสูงแทบไม่กล้าคิดถึงวันเวลาที่ต้องห่างกันแม้เพียงแค่ชั่วคืนอันยาวนานสำหรับเค้า แต่สิ่งที่ไดกิยังไม่รู้...ยังมีอีกหลายเรื่องที่คนตัวเล็กคงยากที่จะเข้าใจ...หากตอนนี้ร่างสูงตัดสินใจที่จะทำตามใจตัวเองโดยการฉวยโอกาสทวงสัญญาจากประธานสตาร์คิงตามเดิม ปัญหาไหนที่จะตามมาแล้วทำให้ยูยะทนไม่ได้มากกว่ากัน...ระหว่าง...การห่างกายเพราะความถูกต้อง กับการห่างใจเพราะโดนคนรักตัวเล็กเกลียดชัง...ร่างสูงพยายามชั่งน้ำหนักความทรมาณใจของตัวเอง เพื่อที่จะได้ไม่ผิดพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง...แต่ไม่ว่าจะเลือกทางไหน เค้าเองก็คงเลี่ยงความเจ็บปวดไปไม่พ้น...
 
 
...ก๊อกๆๆ...
 
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เรียกให้ร่างสูงสง่าในชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลชื่อดังต้องละสายตาจากวิวเมืองหลวง แล้วหันกลับมาพบกับรอยยิ้มอุ่นใจของบุคคลคนสำคัญ...
 
 
"เป็นยังไงบ้างหลานอา?...ตั้งแต่เกิดเรื่องมาจนถึงวันนี้ นี่ก็ผ่านไปกว่าอาทิตย์แล้วสินะ...อาเองก็มัวแต่ยุ่งเรื่องเตรียมงานต่างๆ ของเรา...อายังไม่ได้มาขอบคุณหลานด้วยตัวเองเลยสักครั้ง...ขอบคุณนะยูยะคุง!...ขอบคุณหลานจริงๆ...ขอบคุณที่ดูแลและปกป้องไดจังของอา จนเกือบเอาชีวิตตัวเองไปทิ้ง...อา..."
 
"คุณอาครับ!...อย่าขอบคุณผมเลย...จริงๆ แล้วตัวผมเองก็มีส่วนที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น..."
 
"ยูยะคุง...ทำไมหลานถึง...."
 
"ครับ...ผมมีเรื่องที่ต้องบอกกับคุณอา...ผมไม่หวังสิ่งใดมากไปกว่าโอกาส...ผมขอแค่โอกาสที่จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นให้คุณอาฟังจนจบ...หลังจากนั้น...หากคุณอาจะไม่ยกโทษให้ผม...ผมก็จะยอมรับผลของมัน..."
 
 
แววตาคมนิ่ง สบประสานกันกับแววตาสันสน...อาการตัดสินใจแน่วแน่แล้วที่ร่างสูงแสดงออกนั้น สพกดให้ผู้ใหญ่เพียงคนเดียวในที่นี้ต้องยอมรับฟังอย่างง่ายดาย...ร่างสูงผายมือเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามานั่งลงยังโซฟาบุนวมตัวใหญ่ ก่อนที่ร่างสูงจะทรุดกายลงนั่งพับขากับพื้นห้องแล้วก้มหัวลงเกือบจรดกับมือที่รองอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เพื่อแสดงการขอโทษที่ออกมาจากใจ ซึ่งก็ทำให้คุณอาริโอกะยิ่งตกใจกับการกระทำนี้...
 
 
"ยูยะคุง!!!"
 
"ผมขอโทษครับ!! เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น...เพราะผมเป็นต้นเหตุ...เพราะผม...ทำให้ไดจังต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า...เพราะผมเอง...ผมเองที่เป็นคนลักพาตัวลูกชายของคุณอาไป..เป็นผมเอง..."
 
"ว่าไงนะ!!?...ล่ะ...เล่า...เล่าให้อาฟังให้หมดยูยะ..."
 
"ขอโทษครับคุณอา!!...อันที่จริงแล้ว ที่ผมเป็นตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด...นั่นก็เพราะผมแค้นใจที่ไดจังทำตัวเป็นพ่อสื่อจนทำให้น้องยูริแต่งงานกับทางยามาดะ...ผมวางแผนจับตัวไดจัง...ผู้ร้ายตัวจริงก็คือผมครับคุณอา...เพราะอย่างนี้ผมจึงไม่อาจหลอกลวงและฉวยโอกาสจากความไว้เนื้อเชื่อใจของคุณอาได้อีกต่อไป ผมไม่มีหน้าจะไปรับข้อเรียกร้องที่เห็นแก่ตัวของผมที่ใช้เพื่อเป็นแผนการผูกมัดไดจังเอาไว้กับผมตลอดไปได้...ผมขอโทษสำหรับความเลวที่ได้กระทำ...ผมผิดไปแล้วครับ...ขออภัยในความเห็นแก่ตัวของผมด้วยเถอะครับ..."
 
"นี่มันอะไรกัน!?...บอกอาได้มั้ยว่ามันไม่จริง!...ยูยะคุง...ทำไม..."
 
"ผมทำให้ลูกรักของคุณอาต้องทุกข์ใจ...แล้วยังใช้เล่ห์เหลี่ยมหวังที่จะกักขังไดจังเอาไว้จนกลายเป็นการบังคับให้คุณอาต้องทำตามข้อเสนอของผมทางอ้อมอย่างเลี่ยงไม่ได้...ผมไม่หวังที่จะให้คุณอาอภัยให้ผม...ผมรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป...ผมรู้ตัวว่าสิ่งที่ผมทำมันเกินที่จะอภัยให้ได้...ผมเสียใจจริงๆ ครับ!!"
 
 
สิ่งที่ออกมาจากปากของเด็กหนุ่มที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นตรงหน้านี้...คุณอาริโอกะเองแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง...เป็นเด็กคนนี้ที่ทำเรื่องเองทั้งหมด...เป็นคนคนนี้ที่ตัวเองเลือกไว้ใจให้ตามหาลูกชายคนสำคัญ...
 
[...เพราะอะไรกัน...ยูยะ...]
 
 
 
                  ร่างบางที่เริ่มฟื้นคืนจากฤทธิ์ยานอนหลับที่คุณหมอคนเก่งจัดให้ เพราะอยากให้ได้พักผ่อนให้เต็มที่  ไดกิค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ ภาพห้องพักฟื้นรอบกายที่เงียบและเกือบว่างเปล่าทำให้คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น...ห่างออกไปยังมีร่างนิ่งสนิทของคุณพ่อบ้านประจำบ้านอาริโอกะนั่งผลอยหลับเฝ้าร่างบางอยู่เงียบๆ ร่างเล็กค่อยๆ พยุงกายตัวเองลุกขึ้นนั่ง...ความบอบช้ำต่างๆ จางหายไปจากกายขาวนานแล้ว...แต่ที่ยังต้องอยู่โรงพยาบาลเพราะพี่หมอยาบุต้องการที่จะตรวจจนแน่ใจว่า ในร่างกายบอบบางนี้จะไม่มีอาการป่วยใดๆ เกิดขึ้นมาภายหลังอีก...ไดกิก้าวขาลงจากเตียงช้าๆ แล้วก้าวออกไปสูดอากาศสดชื่นที่นอกระเบียง...ร่างเล็กคิดหวนย้อนกลับไปถึงวันแรกที่ได้พบกับร่างสูง...เรื่อยมาจนถึงเหตุการณ์ที่นำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงมากมายในวันนี้...มุมปากได้รู้ยกยิ้มอย่างหัวใจพองโต เมื่อความคิดมาหยุดอยู่ที่ช่วงเวลาแห่งความสุขที่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายมอบความรักให้ตัวเองมากมายเพียงใด...แทบไม่น่าเชื่อว่าเวลาเพียงแค่นี้...แค่ไม่ถึงเดือนนี้...มันจะทำให้หัวใจอ่อนไหวของตัวเองเปิดรับเอาคนที่เคยใจร้ายเข้ามานั่งอยู่กลางใจอย่างเต็มใจแบบนี้ได้...เวลาที่นึกถึงสายตามั่นคงและเต็มไปด้วยความรักที่อบอุ่นของเค้า หัวใจดวงน้อยก็เต็นรัวเร็ว ราวกับมีใครเข้าไปเร่งจังหวะของมันเสียอย่างนั้น...
 
 
"แบบนี้สินะยูริ...พลุแห่งความรักกำลังระเบิดตูมตามอยู่กลางใจ..."
 
"ตื่นแล้วเหรอครับคุณหนู...หิวมั้ยครับ...."
 
"คุณพ่อบ้านเองก็คงจะเหนื่อยน่าดูนะฮะ ต้องมาคอยเฝ้าผม...กลับบ้านไปพักเถอะฮะ...เดี๋ยวผมบอกคุณพ่อเอง"
 
"มิได้ครับคุณหนูเล็ก...มันเป็นหน้าที่ของผม...ผมจะไม่ยอมให้คุณหนูหายตัวไปอีกแล้ว..."
 
"ผมไม่เป็นไร...ผมจะไปหายูยะ...ไม่ต้องห่วงนะฮะ...กลับไปพักซะ..นี่เป็นคำสั่งฮะ"
 
ร่างบางเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน...เพราะเป็นห่วงคนอื่นอย่างนี้เสมอ ไดกิจึงเป็นที่รักของคนทุกคน...เมื่อขัดไม่ได้ คุณพ่อบ้านจึงก้าวออกไปตามคำสั่งของคนน่ารัก ทิ้งให้ร่างบางยืนคิดอะไรเพลินๆ อยู่เพียงลำพังอีกครู่ใหญ่...และในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่นั้น...จู่ๆ ไดกิก็ได้ยินเสียงอื้ออึงแว่วมาจากห้องข้างเคียง อันเป็นห้องพักของคนที่ตัวเองรัก และเพราะจับใจความอะไรไม่ได้ ร่างบางจึงเร่งรุดก้าวออกจากห้องไปด้วยความเป็นห่วงว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างสูงอีกก็ได้...
 
 
"อาไม่อยากจะเชื่อเลยนะ!!? ทำไมหลานถึงทำเรื่องแบบนี้ได้!!?"
 
"ขอโทษครับคุณอา...ผมเสียใจจริงๆ ครับ...."
 
"อาผิดหวังมากยูยะคุง..."
 
"ผมทราบครับ..ผมเสียใจจริงๆ ครับคุณอา..."
 
 
คุณอาริโอกะยอมรับว่ารู้สึกช็อคกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของร่างสูงที่ตัวเองชื่นชม...แต่เพราะอายุที่มากกว่ารวมไปถึงประสบการณ์ต่างๆ ทีมีสูง จึงทำให้เค้าพยายามมองหาเหตุผลและยังใจเย็นอยู่ได้...ถึงอย่างไร คนที่เสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องไดกิก็คือคนที่กำลังแสดงความสำนึกอย่างจริงใจถึงความผิดที่ได้กระทำอยู่ตรงหน้านี้...แล้วจากที่ได้เห็นความห่วงใยที่มีต่อกันของเด็กทั้งสองคน ผู้เป็นพ่อก็พอจะบอกได้อยู่ว่าลูกรักของตัวเองก็มีใจให้ร่างสูงผู้นี้อยู่ไม่น้อย...
 
 
"ให้อาถามหลานสักคำเถอะยูยะ...ที่เปลี่ยนใจพาน้องมาคืนนี้...เพราะ 'รัก' หรือเปล่า?..."
 
"คุณอา..."
 
"อาอยากรู้จริงๆ นะยูยะคุง...เพราะฝีมืออย่างหลาน หากคิดจะกักขังน้องเอาไว้ ก็คงจะไม่มีใครหาพบ...ที่เปลี่ยนใจ คิดกลับทาง ทำทุกอย่างให้ถูกต้องอย่างนี้ หลานรักลูกอาหรือเปล่า...ถ้าไม่ใช่ หลานทำไปเพื่ออะไรกันแน่?..."
 
 
ผู้เป็นใหญ่แห่งสตาร์คิงก้าวเข้าจับไหล่แกร่งให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง...ดวงตาอบอุ่นจ้องเข้าไปในดวงตาคมเข้มอย่างต้องการคำตอบที่แท้จริงจากเด็กหนุ่มที่เค้าชื่นชม...ยูยะเองก็รู้สึกซาบซึ้งต่อความเมตตาที่คนตรงหน้ามีให้ตน...หากเป็นพ่อคนอื่น...ตัวเค้าเองคงมีแต่ร่างไร้วิญญาณไปนานแล้ว...
 
 
"ครับ!...เพราะผมรักไดจัง...ความจริงแล้ว...ผมเพิ่งจะค้นพบหัวใจตัวเองเมื่อไม่นานมานี้...ผมเพิ่งรู้ว่าลูกชายของคุณอาได้ช่วงชิงหัวใจแข็งกระด้างของผมไปตั้งแต่แรกพบ..ตั้งแต่ที่ผมเห็นหน้าไดจังที่งานแต่งงานของน้องยูริแล้วครับ..."
 
"ขอบคุณนะยูยะคุง...แค่นี้แหละที่อาอยากรู้...อาจะไม่ถือสาเอาความกับหลานในความผิดที่ได้ก่อ...นั่นก็เป็นเพราะความจริงใจของหลานเอง...ไม่เป็นไรเลย...อย่างน้อยๆ หลานก็เอาชีวิตตัวเองมาปกป้องลูกของอาหลายครั้งหลายครา...มันคงจะเป็นพรหมลิขิตที่หลานลักพาตัวไดจังไปในวันนั้น...ความจริงแล้วอาก็โดนขู่เรื่องจะมีการจับตัวไดจังไป...ยูยะ...ถ้าไม่ใช่หลาน...ป่านนี้ไดจังอาจจะไม่ได้กลับมาหาอาอีกเลยก็ได้นะ...ที่แล้วมาก็ให้มันผ่านไป...เริ่มต้นกันใหม่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย...ขอบคุณหลานมากจริงๆ ที่บอกทุกอย่างกับอาโดยไม่ปิดบัง...ในเมื่อเจตนาของหลานทันเปลี่ยนไปแบบนี้แล้ว...อาก็ไม่คิดติดใจอะไรอีก ถ้าเราจะยังคงทำตามข้อตกลงที่หลานต้องการตั้งแต่แรก"
 
"คุณอาครับผมไม่..."
 
"อย่าเกรงใจไปเลยหลาน...สิ่งที่อาจะให้มันสมควรแล้ว"
 
"ไม่ครับคุณอา...ผมยินดีช่วยไดจังอย่างเต็มใจ ด้วยหัวใจ..."
 
"นั่นยิ่งทำให้อาอยากได้คนแบบหลานนะ"
 
"แต่คุณอาครับ...ผมอยากเคลียร์ตัวเอง ผมไม่อยากให้ไดจังเข้าใจผิด..."
 
"หยุดปฏิเสธอา แล้วรับไปในสิ่งที่หลานควรจะได้...ตอนนี้หลานยังพอมีเวลาที่จะทำให้ลูกอาเชื่อใจ"
 
 
ร่างบางเื้อื่อมมือจับลูกบิดประตูห้องพักของคนรักด้วยรอยยิ้มแล้วก็ความสุขล้นใจ...ดีที่ยูยะตื่นแล้ว เพราะไดกิเองก็อยากจะเห็นแววตาแห่งรักมั่นคงของร่างสูงอยู่เช่นกัน...แต่แล้วทั้งร่างก็ต้องชาค้าง กับสิ่งที่ได้ยินอย่างชัดเจนภายในห้องพักนั้น...
 
"ในเมื่อคุณอาเต็มใจและไว้ใจผม...ยังยืนยันในข้อตกลงของเรา...ผมจะไม่ทำให้คุณอาผิดหวังอีกครับ...ขอบพระคุณมากครับ"
 
"ดี!...ดีมาก!!...ฮ่าๆๆๆ...ยินดีต้อนรับสู่สตาร์คิง! ว่าที่กรรมการบริหารคนใหม่!!...และเพื่อตอบแทนสิ่งที่หลานได้เสี่ยงชีวิตทำเพื่อลูกรักของอา...หุ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของสตาร์คิงเป็นของหลานแล้ว...ยินดีต้อนรับสู้อาณาจัจรของเรายูยะหลานรัก!"
 
 
[อะไรกัน...คุณพ่อกับยูยะ...ข้อตกลง...หุ้นส่วน...นี่มันอะไรกัน...]
 
ร่างบางรู้สึกราวกับตกจากที่สูงทั้งๆ ที่เมื่อกี้นี้ยังรู้สึกเหมือนกับล่องลอยอยู่ในท้องฟ้าอันสดใส...และเวลานี้ร่างบางรู้สึกราวกับปีกหักจนต้องร่วงหล่น...หัวใจดวง