TaDaiki

 
 
たかあり FICTION : แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก

 
 
 

Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka

Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
 
Story by : Tangthai
 
 
 
 
Chapter 9 : ห่างไกล
 
 

                ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องมาจนถึงวันนี้ ยูยะยังไม่ได้พบหน้ากับไดกิเลยแม้แต่ครั้งเดียว ร่างสูงคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกเสียทีว่าทำไมร่างบางถึงได้โกรธเคืองเค้าได้ ถึงเพียงนี้...แถมเช้าวันรุ่งขึ้นไดกิก็ยังขอออกจากโรงพยาบาลไปพักฟื้นต่อ ที่บ้านเองอีก...ที่เค้าทำอะไรให้เด็กคนนั้นไม่พอใจนักหนากันนะ? ทั้งๆ ที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี...แล้วทำไมกลับตาลปัตรได้ถึงเพียงนี้... ครั้นจะไปง้อขอคืนดี ตัวยูยะเองก็ต้องอยู่รอเคลียร์เรื่องเหตุยิงกันตายบนเกาะอีก แต่ก็ยังดีที่ได้ผู้การโอกาโมโตะ เคนอิจิ ช่วยเหลือไว้เพราะยาบุ...ไม่งั้นเรื่องคงไม่จบง่ายๆ...นี่ก็ 3 วันแล้ว...นับแต่เกิดเรื่องในวันนั้น...ไม่รู้ว่ายาบุจะยอมให้เค้าออกจากโรง พยาบาลได้หรือยัง...
 
 
"ไง!...ไอ้เสือ...หงอยเชียวนะ..."
 
"กำลังนึกถึงเลย...ตายยากจริง!"
 
"แหม่ะ!...เดี๋ยวพ่อก็ไม่เซ็นต์อนุมัติให้ออกจากโรงพยาบาลเลยนี่!!...เจาะน้ำเกลืออีกสักกระปุกดีมั้ยครับเพื่อน!?"
 
"ชั้นจะออกจากโรงพยาบาลแกได้แล้วเหรอวะโคตะ!...วันนี้เลยป่าว!!?"
 
"พรุ่งนี้~! ...ใจเย็นๆ เพื่อนนนน หึๆๆ"
 
"โถ่เอ๊ย!!!..."
 
 
ท่า ทางห่อเหี่ยวของเพื่อนตัวโตที่แสดงออกมา อดทำให้ยาบุหัวเราะออกมาไม่ได้เลย...[คอนอะไร้~ ตัวก็โต...ขี้ใจน้อยเป็นเด็กๆ]...ยาบุยิ้มอ่อนโยนให้ยูยะก่อนจะเริ่มลงมือ ตรวจหาสิ่งผิดปกติที่อาจยังมีหลงเหลืออยู่ให้กับเพื่อนรักตัวเอง...
 
 
"นี่โคตะ!...ที่นายบอกว่าไดจังเค้าแกล้งตบตาชั้น...ชั้นยังคิดไม่ออกเลยว่ะเพื่อน...ชั้นไปทำอะไรให้เค้าโกรธขนาดนี้..."
 
"นั่น สิ!...กับฮิกเองก็เหมือนกัน...เมื่อก่อนตอนที่ชั้นขอคบกับเค้า...ทั้งๆ ที่เราเข้ากันได้ดี...แต่ก็ไม่รู้ทำไมเค้าถึงปฏิเสธชั้น แถมยังร้องไห้อวยพรให้ชั้นกับนายอีก...จนถึงตอนนี้ ชั้นยังไม่รู้เลยว่าชั้นไปทำอะไรให้เค้าเข้าใจผิดได้ถึงกับปักใจเชื่อขนาด นั้น...เค้าเลือกที่จะหลีกหนีแทนที่จะเดินหน้าไปด้วยกัน...เพราะชั้นรักเค้า มากชั้นถึงไม่กล้ารั้ง และตั้งใจที่จะรอจนกว่าเค้าจะกลับมา...แต่ตอนนี้ชั้นก็ไม่แน่ใจแล้วว่ะยู ยะ...มันรู้สึกอยากรั้งขึ้นมาตงิดๆ ก็ตอนที่เค้าทำเป็นเมิญชั้นเนี่ยแหละ"
 
"แล้วนายคิดว่าจะทำยังไงต่อไปเหรอโคตะ?"
 
"ชั้น ปล่อยไปไม่ได้ว่ะยูยะ...งานนี้คงต้องมีเคลียร์กัน!...ชั้นจะไม่ยอมทนเจ็บปวด อีกแล้ว...นายเองก็เหมือนกัน...ออกจากที่นี่ไปแล้วก็อย่าปล่อยให้มันค้างคา"
 
"ขอบใจว่ะเพื่อน...ชั้นเชื่อนาย..."
 
 
คุณ หมอคนเก่งตบบ่าให้กำลังใจเพื่อนรัก ก่อนที่จะก้าวออกจากห้องไปปฏิบัติภาระกิจของตัวเองต่อไป ทิ้งให้ยูยะได้ใช้ความคิดอยู่กับตัวเองอย่างเต็มที่...จากนั้นร่างสูงก็ เรียกให้เลขาคนสนิทติดต่อไปหาน้องชายและน้องเขยเพื่อขอให้มาพบทันที...และ หลังจากนั้นไม่นานเกินรอ คนตัวเล็กน่ารักผู้เป็นน้องชายก็พาน้องชายอีกคนมาปรากฏกายอยู่เบื้องหลังของ ผู้เป็นพี่ในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา...
 
 
"พี่ยูยะ!...ให้เคนไปตามยูริกับเรียวสุเกะมา...มีอะไรเหรอฮะ?..."
 
"พี่ต้องการความช่วยเหลือครับ!"
 
 
ร่าง สูงสง่าค่อยๆ หันหน้ากลับมาหาผู้มาเยือน ดวงตาคมเข้มฉายแววจริงจังกับสิ่งที่พูด...ยูยะหันไปหาผู้มีศักดิ์เป็นน้อง เขยอย่างเกรงใจ...
 
 
"ขอโทษด้วยนะคุณยามาดะ ที่ผมให้คนไปเชิญมาพบกระทันหันแบบนี้..."
 
"อย่า ได้เกรงใจไปเลยครับคุณทากาคิ..คุณเอง...ตอนนี้ก็เป็นเหมือนพี่ชายของผมอีกคน ด้วยแล้วเหมือนกัน...ไม่ว่าคุณจะต้องการให้ช่วยอะไรก็ขอให้บอกผมมาเถอะ ครับ...ผมยินดี"
 
ร่าง สูงแย้มยิ้มให้ชายผู้ครอบครองหัวใจดวงน้อยของน้องชายตัวเล็กของเค้าเอาไว้ ทั้งดวง...เวลานี้ยูยะไม่แปลกใจเลยสักนิด...ชายหนุ่มผู้นี้เหมาะสมแล้ว ที่จะดูแลยูริต่อจากนี้ไปชั่วนิรันดร์...เรียวสุเกะเองก็รู้สึกอุ่นใจขึ้น มากที่ได้เห็นรอยยิ้มจริงใจของพี่ชายคนรัก...ในคราแรกร่างหนาเองก็หวั่นใจ ไม่น้อยเหมือนกันที่จู่ๆ ก็ได้พบกันอย่างไม่ทันตั้งตัวในวันนี้...
 
"ขอบ คุณมากนะ...เรียกพี่ว่า 'พี่ยูยะ' เหมือนที่ยูริเรียกเถอะ...พี่ก็จะเรียกชื่อนายเหมือนกัน 'เรียวสุเกะ' ...ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวของเรา...พี่อยากพูดคำนี้มานานแล้ว"
 
"ดีจังเลยยยย...ยูริกลัวแทบแย่ว่าพี่จะไม่ยอมรับเรียวสุเกะน่ะ..."
 
"ทำไมล่ะยูริ?...นั่นน่ะ...คนที่น้องของพี่รักหมดใจเชียวนะ...พี่ก็ต้องเอนดูด้วยอยู่แล้วสิ"
 
"กะ...ก็...ก็พี่ไม่ยอมไปร่วมงานแต่งงานของเรานี่ฮะ...ยูริเลยนึกว่า..."
 
"ใคร บอกว่าพี่ไม่ไปหื้อ?...ก็เพราะว่าไปร่วมงานแต่งของยูรินั่นแหละ พี่ถึงได้เจอเจ้าของด้ายแดงของพี่แล้ว!...แล้วก็เพราะกลัวว่าพี่จะคลาดกัน กับเค้าถึงไม่ได้เข้าไปเจอเรายังไงล่ะครับ...อย่าน้อยใจนะ..."
 
 
ร่าง สูงยิ้มอ่อนโยนเสมอเมื่อคนตรงหน้านี้เป็นยูริ เค้าเอื้อมมือแกร่งไปลูบหัวน้องชายที่เค้ารักอย่างเอนดูในความช่างอ้อน แล้วก็หันไปยิ้มให้น้องเขยที่ยืนดูอยู่แบบเก้ๆ กังๆ
 
 
"ใครฮะ!!? ใครๆๆ ใครที่พี่เจอฮะ...บอกน้องมาเร็วๆ"
 
"อาริโอกะ ไดกิ! คนนี้พอจะคุ้นๆ มั้ยครับยูริที่รักของพี่ หึๆๆ"
 
"(O__O)!! ห๊า!!! / (O__o)!! ไดจัง!!?"
 
 
สอง เสียงประสานกันโดยไม่ได้นัดหมาย ซ้ำยังทำหน้าตกใจสุดขีดออกมาเหมือนกันจนร่างสูงหลุดขำออกมาจนได้ กับท่าทางของคู่ชีวิตข้าวใหม่ปลามันคู่นี้
 
 
"ฮ่าๆๆ...สมกับเป็นเนื้อคู่กันจริงๆ นะเธอสองคนนี่...ตกใจอะไรกันครับ? ยูริเองก็อยากให้พี่จีบไดจังอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ?"
 
"แต่...แต่พี่...โอ๊ย! ...ยูริงงไปหมดแล้ว...ถ้าพี่บอกว่าพี่เจอไดจังตั้งแต่ตอนนั้น...แล้วทำไม..."
 
"เอาล่ะครับ!...นั่งลงกันก่อนเถอะนะยูริ...นายด้วยนะเรียวสุเกะ...พี่จะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังตั้งแต่ต้น..."
 

 
 
 
 
 
 
                    [...ยาโอโตเมะ ฮิคารุ...นายทำแบบนั้นเพราะอะไร?...ทำไม?...]
 
                    เมื่อเสร็จสิ้นงานในช่วงเช้าแล้ว ยาบุเองก็ได้มีเวลาให้กับเรื่องส่วนตัวกับคนอื่นเค้าบ้าง...คุณหมอคนเก่งเอา แต่คิดหาเหตุผลที่พอจะเป็นไปได้ว่าเหตุใดคนที่เคยจะคบกันถึงเปลี่ยนไปและไม่ ยอมรับรักเค้าในอดีต...และในเมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องเฝ้าคิดถึงมันอีกต่อไป...ร่างสูงหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะแล้วยก หูโทรศัพท์กดอินเตอร์โฟนขอนัดพบกับอาจารย์หมออากิระ...อาจารย์ของร่างบาง เจ้าปัญหาที่ยาบุต้องการพบทันที...
 
[...เมื่อนายไม่ทำอะไรให้มันชัดเจน...พี่ก็จะทำมันเองฮิก!...]
 
 
"อาจารย์เรียกพบผม...มีอะไรหรือเปล่าฮะ?"
 
"ยา โอะคุง~...ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป...คุณจะอยู่ในความดูแลของอาจารย์ยาบุ... ขอให้ตั้งใจเรียนรู้กับอาจารย์ยาบุให้มากๆ เพื่ออนาคตของเอง...ผมดูแล้วว่าระดับความรู้ของคุณเหมาะสมกับการเป็นผู้ช่วย ของอาจารย์ยาบุที่สุดแล้ว"
 
"ว่าไงนะครับ!!?"
 
เสียง แหลมแผดออกไปอย่างไม่เชื่อกับสิ่งที่ตัวเองกำลังฟังอยู่นี้ สีหน้าของร่างบางทำให้อาจารย์ของตัวเองถึงกับยิ้มร่าด้วยความภูมิใจ สองมือหนาจับสองบ่าบอบบางไว้มั่นแล้วจ้องหน้าอย่างจริงจัง...
 
"สู้ๆ นะยาโอะคุง!...อาจารย์เค้าโทรมาขอนัดกับผมและมาขอคุณจากผมด้วยตัวเองเลยนะ!"
 
"ไม่จริงอ่ะ...อาจารย์ฮะผมไม่..."
 
"นี่ รู้มั้ย!...ผมภูมิใจในตัวคุณจริงๆ นะ ยาโอโตเมะ ฮิคารุ...ใครๆ ก็รู้ว่ามีไม่กี่คนที่อาจารย์ยาบุจะสนใจ...และคนที่ผ่านการฝึกฝนโดยแพทย์มือ หนึ่งอย่างนั้นก็จะกลายเป็นหมออนาคตไกลกันทั้งนั้น...พยายามเข้านะ!!"
 
 
ร่าง บางรู้สึกราวกับโลกทั้งโลกกำลังจะถล่มทลาย...[ให้ผมต้องอยู่กับรุ่นพี่ทุกๆ วันเนี่ยนะ!?...ทำไงดี...ยังไม่ได้เตรียมใจเลย...รุ่นพี่กำลังทำบ้าอะไรอยู่ เนี่ย!!?...ถึงจะเป็นลูกชายผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี้ก็ใช่ว่าจะมาบังคับกัน ได้ง่ายๆ นะ!!!]...ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ท้ายที่สุดแล้วฮิคารุก็ไม่อาจวิ่งหนีความจริงไปได้...ร่างบางไม่มีทาง ปฏิเสธร่างสูงได้อีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน...
 
 
ทาง ด้านไดกิ...แม้จะหนีออกมาพักฟื้นอยู่ที่บ้านตัวเองแล้วก็จริง...แต่หัวใจของ ร่างบางกลับร่ำร้องอยากจะกลับไปเห็นหน้าคนที่ตัวเองอยากตัดใจอยู่ทุก นาที...ร่างบางอดที่จะน้อยใจไม่ได้เลยที่ยูยะไม่ยอมตามมาง้องอนให้ตัวเองคืน ดีด้วย...ป่านนี้ก็น่าจะออกจากโรงพยาบาลแล้วแท้ๆ...แต่เค้าจะสนไดกิทำไมล่ะ ในเมื่อยูยะได้สิ่งที่ตัวเองต้องการไปแล้ว...
 
[...เค้าก็แค่อยากได้หุ้นในบริษัทของคุณพ่อเท่านั้นแหละ...เป็นไงล่ะไดกิ...เจ็บปวดดีมั้ย?...]
 
ยิ่ง ยูยะเงียบหายไปแบบนี้ยิ่งแสดงให้เห็นชัดเจนแล้วว่าสิ่งที่ไดกิได้ยินในวัน นั้นเป็นความจริง...และยิ่งเพิ่มความมั่นใจให้กับร่างบางว่ายูยะไม่ได้รัก ตัวเองจริงๆ...
 
 
"ไดกิ!...พ่อขอพูดอะไรด้วยสักหน่อยได้มั้ยลูก..."
 
 
การ ปรากฏกายของผู้เป็นบิดา สร้างความแปลกใจให้ร่างบางได้ไม่น้อยเลย แถมสีหน้าจริงจังขนาดนั้นต้องมีเรื่องอะไรสำคัญมากเป็นแน่...ร่างบางลุกตาม ผู้เป็นบิดาเข้าไปยังโถงห้องนั่งเล่นของบ้านอย่างว่าง่าย...
 
"พ่อถามจริงๆ เถอะนะ...ลูกกับฮิคารุ...ทั้งสองคนรักกันจริงๆ เหรอ?...ทั้งๆ ที่เป็นญาติสนิทสายเลือดเดียวกัน...ทำไมลูกถึง..."
 
"เป็น ญาติกันแล้วยังไงฮะคุณพ่อ...ทีพี่ยูยะยังรักยูริจังเลย...เอาล่ะฮะคุณ พ่อ...ผมยอมรับว่าจริงๆ แล้ว...ผมกับฮิก เราไม่ได้มีอะไรกัน รวมถึงไม่ได้รักกันแบบชู้สาวอย่างที่ผมอยากให้ทุกคนเข้าใจ...ผมแค่ต้องการ ให้ฮิกช่วยกันพี่ยูยะออกไปก็เท่านั้น..."
 
"ทำไมล่ะไดจัง?...ลูกไม่ได้รักยูยะคุงอย่างนั้นเหรอ?..."
 
"ไม่ฮะ!"
 
 
ใน ยามที่ต้องเอ่ยคำนี้ออกไป...ไดกิเองก็เจ็บปวดใจไม่น้อย...แววตาหม่นเศร้าเส หลบผู้เป็นบิดาอย่างต้องการปิดบังความจริง...เพราะตอนนี้ดวงตาคู่นี้กำลัง วูบไหวด้วยความเสียใจอย่างที่สุด...
 
 
"อธิบาย ให้พ่อฟังชัดๆ ที...ไดจัง...เมื่อตอนที่ลูกฟื้นขึ้นมาในอาทิตย์ก่อน...ลูกห่วงเค้ายิ่งกว่า ห่วงตัวเอง...ลูกวิ่งไปหาเค้าทั้งๆ ที่ตัวเองก็บาดเจ็บ...เลือดไหลเพราะเข็มน้ำเกลือหลุดลูกก็ยังไม่สนใจ...ถ้า ไม่ใช่ความรัก แล้วมันเพราะอะไร!?...ที่ลูกทำไปทั้งหมดนั่นเพราะอะไร!?"
 
"เพราะ ห่วงใย!!...แค่นี้เพียงพอมั้ยฮะคุณพ