たかあり FICTION : แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก

 
 
 
 
 

Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka

Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
 
Story by : Tangthai
 
 
 
 
Chapter 7 : แก่นแท้
 
 

                หลังจากที่หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปในทางที่ดี แต่ในใจแกร่งของ ทากาคิ ยูยะ กลับเริ่มหวาดกลัวผลของการกระทำที่ตัวเองได้ทำเอาไว้ อาจไม่ง่ายที่จะได้ อาริโอกะ ไดกิ มาครอบครอง ยูยะเดินมาไกลเกินกว่าจะถอยกลับ นอกเสียจากจะยอมก้มหน้ารับผลของการกระทำที่กำลังจะตามมาในไม่ช้านี้ และดูเหมือนจะยังไม่มีทางออกที่ดีให้กับเจ้าของร่างสูงสง่าที่กำลังยืนพิงกายกับเงาไม้ทอดสายตามองดูเงาพระจันทร์บนผืนน้ำกว้างใหญ่ห่างออกไป ในขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่เพียงลำพัง ร่างสูงแทบไม่ได้รับรู้สิ่งรอบกายที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย...
 
 
"ทากาคิ ยูยะ! มึงเองสินะ!?..."
 
เสียงเข้มบอกให้ร่างสูงต้องระวงตัว เพราะคนแปลกหน้าที่มาเยือนในยามนี้ คงไม่ได้มาดีเป็นแน่ ร่างสูงค่อยๆ หันไปตามเสียงนั้น...แต่แล้ว...
 
...พลั๊ก!!!...
 
ใบหน้าคมเข้มสะบัดไปตามแรงกระแทกจากหมัดของผู้ร้ายอย่างเต็มแรง เลือดแดงสดไหลออกมาจากมุมปากหยักงามได้รูปของผู้ที่ตกเป็นเหยื่อ สายตาคมดุพยายามปรับสายตามองดูผู้จู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว...
 
"นี่สำหรับโอคุเสะ เพื่อนกูที่มึงส่งเค้าเข้าคุก!!!"
 
...พลั๊ก!!!...
 
"นี่สำหรับ...ความสู่รู้ของมึง!!!"
 
"หึๆๆ ไอ้สารเลวนั่นมันมีเพื่อนด้วยเหรอวะ...ไม่น่าเชื่อเลยแฮะ...ถุย..."
 
เสียงเข้าตวาดกลับแม้ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบด้วยว่ากำลังคนของฝั่งตรงข้ามนั้น มีมากกว่าถึงขนาดเจ็ดรุมหนึ่ง แต่ทากาคิ ยูยะ ผู้หยิ่งทะนงก็ไม่เคยกลัวเลยแม้แต่น้อย...มือแกร่งปาดเลือดออกจากมุมปากที่แตกยับของตัวเองอย่างลวกๆ พร้อมกับถ่มเลือดในปากออกไปอย่างเหยียดหยามพวกหมาหมู่ ก่อนที่จะแสยะยิ้มยียวนออกมายั่วโทสะฝ่ายตรงข้ามโดยไร้แววเกรงกลัว...
 
 
"มึงคิดว่ามึงแน่สินะ...ไอ้เด็กเมื่อวานซืน..เดี๋ยวจะได้รู้ว่าพวกกูน่ากลัวกว่าปีศาจซะอีก!!! เฮ้ย!!! พวกเราลุย!!!"
 
เมื่อสิ้นคำสั่งคนที่ดูราวกับเป็นหัวหน้า บรรดาลูกน้องก็ตรงเข้ารุมทำร้ายร่างสูงทันที แต่ครั้นจะยอมเป็นฝ่ายโดนเล่นงานคนเดียวนั้น เห็นจะไม่ใช่ ทากาคิ ยูยะ แน่นอนอยู่แล้ว ร่างสูงอาศัยความชำนาญด้านการต่อสู่ที่ร่ำเรียนมาเกือบทุกแขนงเป็นอาวุธป้องกันกาย หากแต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหนก็ย่อมต้องมีพลาดพลั้งไปในที่สุด ใบหน้าคมอาบไปด้วยเลือดแดงฉาน ร่างสูงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันทีที่โดนท่อนไม้แข็งฟาดเข้าที่หัว คนชั่วที่มาแก้แค้นก้าวเข้าหาร่างอ่อนแรงแล้วกระชากผมจนใบหน้าเข้มเงยขึ้นตามแรงดึง มือหยาบคล้ำชูมีดวาววับขึ้นกลางอากาศ แล้วสะบัดคมมีดเข้าเชือดคอร่างสูงเต็มแรงจนกระทั่งเลือดแดงสดสาดกระเซน...
 
"ไม่!!!!!!!"
 
มือบอบบางชูขึ้นกลางอากาศด้วยความตกใจสุดขีด ดวงตากลมโตเบิกกว้างสั่นไหว ก่อนที่ร่างเล็กจะผุดลุกขึ้นนั่งแล้วหอบเอาอากาศเย็นชื้นเข้าปอดอย่างหนักหน่วง...เม็ดเหงื่อใสซึมออกมาทั่วใบหน้าซีดขาว...ดวงตากลมสวยยังคงฉายแววหวาดกลัว...หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนคล้ายกับว่าเป็นสัญญาณเตือน...
 
"ฝะ...ฝัน...ฝันใช่มั้ย...ฮึกๆ...ฝันใช่มั้ยฮะพี่ยูยะ..."
 
มือขาวทาบวางไปบนอกสั่นไหวรุนแรงเพื่อบอกกับตัวเองว่าสิ่งที่เห็นเป็นเพียงความฝัน...แต่ถึงจะเพียรบอกตัวเองอย่างนั้น ใจเจ้ากรรมกลับยังเจ็บปวดและหวาดกลัว...ไดกิรีบกวาดตามองหายูยะทันทีที่ตั้งสติได้ แล้วการที่ไม่พบเห็นร่างคุ้นตาอยู่ด้วยกันนั้น ยิ่งทำให้ร่างเล็กร้อนรน เรียวขาเล็กรีบก้าวลงจากเตียงแล้วออกจากห้องไปทันที...
 
"คุณ!...อยู่ไหนฮะ!?...พี่ยูยะ!!!"
 
เสียงหวานร้องตะโกนสุดเสียง เรียกหาอีกคนที่ตัวเองเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก...เป็นผลให้เคน เลขาคนสนิทของยูยะต้องรีบวิ่งเข้ามาหาคนตัวเล็กทันที
 
"มีอะไรเหรอครับคุณหนู...คุณยูยะออกไปข้างนอกครับ"
 
"เคนใช่มั้ย?...พี่ยูยะไปไหน!?...พี่ยูยะอยู่ที่ไหน!?"
 
"เกิดอะไรขึ้นครับ?"
 
"พี่ยูยะอยู่ที่ไหน!? บอกมาเร็วๆ สิเคน!!!"
 
เสียงเล็กตวาดเกรี้ยวกราดอย่างหมดความอดทน มือบางเขย่าแขนคนตรงหน้าด้วยความร้อนใจ...ท่าทางร้อนรนของร่างเล็กตรงหน้า ทำให้เลขาหนุ่มของร่างสูงถึงกับอึ้งในความฉุนเฉียวของคนที่ดูบอบบางมาตลอดอย่าง อาริโอกะ ไดกิ
 
"นายออกไปเดินรับลมแถวชายทะเลใกล้ๆ นี่เองครับคุณหนู"
 
"ไปกับใคร!?...มีคนตามไปด้วยมั้ย!?"
 
"ไม่ครับ! นายสั่งไม่ให้พวกเราตามไป ให้คอยคุ้มครองคุณอยู่ที่นี่!"
 
"ว่าไงนะ!!?...ไม่นะ..."
 
"คุณหนูครับ!!!"
 
 
ร่างบางถึงกับเข่าอ่อนทรุดลง...หากไม่ได้มือแกร่งของเลขาหนุ่มตรงหน้าประคองเอาไว้ เห็นทีไดกิคงได้ทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างไม่ต้องสงสัย...มือขาว เริ่มสั่นอย่างคนเสียขวัญ...หัวใจเปราะบางเริ่มบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก...
 
"ไปเดี๋ยวนี้...เคน...พาผมไปหาพี่ยูยะ...เดี๋ยวนี้!!"
 
สิ้นเสียงสั่น ร่างบางก็สะบัดตัวแล้วออกวิ่งไปอย่างรวดเร็วจนเคนแทบตั้งตัวไม่ทัน
 
"คุณไดกิ!!!...แย่แล้ว...เฮ้ยพวกเรา!!! ตามคุณหนูไปเร็ว!!!"
 
ชายหนุ่มรีบตะโกนเรียกพักพวกให้เร่งตามคนสำคัญที่ผู้เป็นนายสั่งให้คอยดูแลไปทันทีที่เห็นอีกคนลับสายตาไป
 
[พระจันทร์ฮะ!...ได้โปรด!!...ได้โปรด!!...ขอให้มันเป็นแค่ภาพฝัน...ขอให้ผมแค่ฝันไป...โปรดอย่าประทานรางสังหรณ์ที่แม่นยำให้ผมเลย...ขอให้เค้าปลอดภัย!...ขอให้ ทากาคิ ยูยะ ปลอดภัย!!]
 
ไดกิวิ่งไปอย่างไม่เหลียวหลัง...น้ำตาสายน้อยไหลอาบแก้มซีดขาวเป็นทาง...ร่างเล็กหวังเพียงได้เห็นเค้าคนนั้นปลอดภัย...ไดกิหวังเพียงเห็นคนคนนั้นหันมาส่งยิ้มให้เค้าเท่านั้น...

 
 

 
 

"ฮ่าๆๆๆ โถ่เอ๊ย!! นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน!! ฮ่าๆๆ เฮ้ย!! ลากมันมานี่!!!"
 
ร่างสูงถูกลากร่างสะบักสะบอมของตัวเองมาโยนกองอยู่แทบเท้าของโจรชั่ว สองแขนแกร่งถูกยึดจับเอาไว้อย่างแน่นหนาโดยลูกสมุนโจร...มือหยาบดำจิกทึ้งไปบนกลุ่มผมของชายหนุ่มผู้เป็นเหยื่อ...คนชั่วช้าไร้ความปราณีจับกระชากให้ใบหน้าคมเงยขึ้นสบตากับตัวเอง...เลือดที่ไหลย้อยเข้ามาในตาคมดุ ทำให้ภาพต่างๆ ถูกย้อมเป็นสีแดงสด...
 
"หึๆๆๆ...กูสนุกกับมึงพอแล้ว!!...ทีนี้มึงจะได้จำใส่สมอง...ไม่สิ...กูอยากให้มึงจดจำไปถึงวิญญาณเลยทีเดียว! ฮ่าๆๆๆ...จำให้ดีนะไอ้หนุ่ม ทีหน้าทีหลังอย่าทำเป็นซ่ากับผู้ใหญ่!!! ขอให้ชาติหน้าได้เกิดเป็นเด็กดี ไม่ดื้อแบบนี้อีก...ไปลงนรกซะ!!!"
 
คนชั่วช้าเงื้อมีดวาววับขึ้น หมายจะปลิดชีพร่างสูงให้หายแค้น
 
 
"หยุดเดี๋ยวนี้!!!! หยุด!!!!!"
 
ร่างบางตะโกนสุดเสียงทันทีที่มาถึงที่เกิดเหตุ...ดวงตาสั่นไหวหวาดกลัวกับภาพที่เห็น...ภาพที่เกือบจะซ้ำรอยเดิมกับฝันร้ายของตัวเอง
 
"จับมัน!!!"
 
"เฮ้ย!!! อย่าแตะต้องเด็กคนนั้นเด็ดขาด!!!"
 
ดวงตาคมดุวาวโรจน์ขึ้นอย่างกับเป็นคนละคน เสียงเข้มตวาดสั่งคนชั่วอย่างเหลืออดเมื่อคนรักตกอยู่ในอันตราย...เดิมทีร่างสูงเพียงแค่จะยอมให้อีกฝ่ายแก้แค้นโดยตอบโต้ให้น้อยที่สุด เพื่อที่เรื่องราวเลวร้ายทั้งหลายนี้มันจะได้จบลงเสียที...แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่ตอนนี้ที่ไดกิต้องตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงด้วยอย่างนี้...
 
"ฮ่าๆๆๆ จะตายแล้วยังจะมาทำเก่ง...เฮ้ยพวกมึง! ได้ยินเสียงเด็กพ่นน้ำนมมั้ยวะ! ฮ่าๆๆๆๆๆ กูกลัวมึงตายล่ะ ไอ้เด็กซ่าเอ๊ย!!! ไม่ต้องสนใจมัน! จับเจ้าเด็กนั่นมา!!!"
 
"หนีไปสิ!!! ไดกิหนีไป!!!"
 
ร่างสูงตะโกนสุดเสียงเพื่อเตือนสติให้ร่างบางหนีเอาตัวรอด แต่ร่างบางกลับเอาแต่จ้องมองมาที่ตัวเองนิ่งแบบนั้น...สายเกินไปแล้ว...ไดกิถูกลูกสมุนไอ้คนสารเลวรวบตัวเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
 
 
"โอ้โห~ เด็กผู้ชายอะไรนี่ ตัวนิ๊มนิ่ม ห๊อมหอม...ทั้งขาวทั้งเนียนไปทั้งตัวแบบนี้เนี่ย น่าลองนะนาย~ ฮ่าๆๆๆๆ"
 
"ปล่อยนะ!..."
 
ลูกสมุนคนชั่วเริ่มปัดป่ายมือสากไปตามร่ายกายนุ่มเนียน เมื่อโดนลวนลามหนักเข้าร่างเล็กจึงเอ่ยบอกเสียงเย็นยะเยื้อกขึ้นมาอีกครั้ง...ไดกิจะไม่มีวันยอมตกเป็นเหยื่ออีกแล้ว...
 
"อย่าหาว่าชั้นไม่เตือนนะ!!"
 
ด้วยความที่ร่างเล็กดูบอบบางเกินกว่าจะสู้แรงชายร่างบึกบึนได้นั้น ทำให้กลุ่มคนชั่วประเมิญคนตัวเล็กต่ำเกินไปมาก...แววตาที่เริ่มเย็นชาฉายชัดขึ้นทุกขณะเวลา...ร่างสูงไม่อาจทนเห็นคนรักโดนทำร้ายต่อหน้าต่อตาได้อีก พยายามร้องขอให้คนตัวเล็กหนีเอาตัวรอด
 
"ไดจัง!!...ขอร้องล่ะ!...หนีไปซะ!!!"
 
เสียงเข้มพยายามแทรกเข้าไปในความคิดของคนที่ตัวเองรักแต่ก็ไม่ได้ผล ด้วยสภาพของตัวเองตอนนี้ ยูยะไม่อาจบอกได้ว่าจะปกป้องไดกิได้ดีแค่ไหน...แต่เพราะไดกิคือคนสำคัญ ร่างสูงจึงไม่อาจทนอยู่เฉยอีกต่อไปได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ยูยะก็ยอม...ร่างสูงรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีเหวี่ยงแขนสุดแรง จนลูกสมุนคนชั่วที่ไม่ทันระวังตัวหัวกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่อย่างแรง ร่างหนาค่อยๆ สิ้นสติลงที่โคนต้นไม้ด้วยกันทั้งสองคน ร่างสูงจึงเป็นอิสระจากการจับกุม และในจังหวะเดียวกันนั้นไดกิเองก็ดึงความสนใจหัวหน้าโจรมาที่ตนด้วยการจัดการกับลูกน้องของมัน ร่างบางพยายามที่จะไม่เป็นภาระให้ร่างสูงเท่าที่จะทำได้ สองมือขาวจับยึดวงแขนหนาที่กอดรัดร่างตัวเองเอาไว้แน่นแล้วออกแรงบิดหมุนสุดแรง เท้าเล็กกระทืบลงไปบนเท้าคนร้ายเต็มๆ แรง สอกเรียวแหลมถูกเหวี่ยงไปด้านหลังเข้าตรงเป้าหมายที่ปลายลิ้นปี่ของคนร้ายที่บังอาจมาแตะต้องตัวเค้า...ความจุกเสียดแล่นลิ่วไปทั้งร่างหยาบหนา...ไดกิฉวยโอกาสในเสี้ยวนาทีอันน้อยนิดกลับตัวออกมาฟาดสันมือเข้าใส่ท้ายทอยคนชั่วเต็มๆ แรง...ผลที่ได้คือสติที่หลุดลอยไปพร้อมกับร่างคนร้ายที่ล้มลงทั้งยืน...
 
...เปี้ยง!!!!...
 
 
เสียงปืนดังแหวกอากาศขึ้