たかあり FICTION : แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก

 
 
 
 

Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka

Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
 
Story by : Tangthai
 
 
 
 
Chapter 6 : สะสาง
 
 

                หลังจากที่คุณหมอตรวจร่างกายให้ร่างบางเสร็จแล้ว เค้าก็จัดใบสั่งยาชุดใหญ่ให้ร่างสูงไปจัดการ และให้ยาคลายเครียดกับไดกิจนกระทั่งร่างขาวหลับไหลไปได้สักพักใหญ่ๆ แล้ว...นายแพทย์หนุ่มก็ไม่เก็บความสงสัยเอาไว้อีกต่อไป...เพื่อนทั้งสองจึงเดินออกจากห้องของคนป่วยไป...
 
 
"เกิดอะไรขึ้นวะยูยะ...ทำไมเค้าถึงได้สะบักสะบอมขนาดนั้น?"
 
"เค้าแอบหนีชั้นเข้าป่าหลังเขตบ้านนี้ไป....แต่...โชคร้ายหน่อยว่ะเพื่อน..."
 
"เกิดอะไรขึ้น!?..."
 
 
สีหน้าที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นอาฆาตแค้นของยูยะ ทำให้ยาบุร้อนใจจนต้องรีบซักถามเพื่อนรักออกไป...เพราะแววตาที่เห็นนั่น สามารถฆ่าคนได้จริงๆ ...คุณหมอคนเก่งจึงต้องเอื้อมมือตบไหล่เพื่อนตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติและให้กำลังใจกับเพื่อนรักของเค้า...[มันต้องร้ายแรงมากแน่ๆ...]
 
 
"เด็กคนนั้นเกือบจะโดนข่มขืน!!...ไอ้ชั่วนั่นมันทำร้ายเค้า!!"
 
"ว่าไงนะ!... ..."
 
ยาบุนิ่งค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของเพื่อนรัก...ในขณะที่ร่างสูงอีกคนกัดฟันกรอด มือแกร่งกำแน่นจนเกร็งสั่น กับความโกรธที่ฉายชัดผ่านดวงตาคมดุ

 
"ที่กลางป่าทึบนั่น ไดกิหนีชั้นไปเจอกับคนประมงที่ชั่วช้านั่น!!...มันคงเห็นความขาวหมดจดและบอบบางของไดกิเลยเกิดหน้ามืด!!...นายรู้มั้ยโคตะ...เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือของเค้าดังก้องป่าขนาดไหน...เสียงเล็กๆ นั่น แผดร้องขอให้ช่วย...ชั้นแทบจะโค่นต้นไม้ได้เลยล่ะ....ชั้นตามไปถึงตอนที่....ตอนที่....โถ่เว้ย!!!"
 
 
สีหน้าเจ็บปวดที่ยูยะแสดงออกมาอยู่ในเวลานี้นั้น ยาบุเข้าใจดีว่าเพื่อนตัวเองทุกข์ทรมาณขนาดไหน และเพราะรู้ว่าจะต้องเป็นมากกว่านี้กับสีหน้าของร่างบาง คนไข้ของเค้า ยาบุถึงไม่เอ่ยถามอะไรไดกิออกมาเลยแม้แต่คำเดียวในช่วงที่ทำการรักษาให้...แม้คนที่แข็งแกร่งอย่างยูยะยังเจ็บปวดถึงเพียงนี้...แล้วถ้าเป็นเด็กคนนั้นล่ะ...ถ้าไดกิต้องมาคอยนึกถึงภาพอันเลวร้ายขึ้นมาทีละฉาก ทีละฉาก ...หากต้องมองดูภาพที่หมุนวนซ้ำไปซ้ำมาอีกครั้งอย่างนั้น...ยาบุนึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเด็กคนนั้นจะทนอีกต่อไปไหวหรือไม่....
 
 
"สภาพของไดกิ...ตอนที่ชั้นไปถึง...นายรู้มั้ยโคตะ ชั้นเสียใจเจียนตาย...หัวใจมันเหมือนจะหยุดเต้นซะให้ได้...เป็นครั้งแรกที่ชั้นรู้สึกบ้าคลั่งถึงขนาดขาดสติ ยิงไอ้ชั่วนั่นไปนัดนึง...แต่รู้มั้ย...ชั้นคิดว่ามันน้อยไป...มันยังน้อยเกินไปกับสิ่งที่มันทำ....ชั้นอยากจะฆ่ามันนัก!!!"
 
"พอเถอะเพื่อน!!...ไม่ต้องเล่าอีกแล้ว...ชั้นพอจะรู้แล้ว..."
 
"โคตะ...."
 
"แต่ยังมีอีกอย่างนึงที่ชั้นอยากได้ยินจากปากนาย...มันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ยูยะ....นายเริ่มรักเค้าเมื่อไหร่?..."
 
"ชั้นก็ไม่รู้...แต่เค้ามีในสิ่งที่ชั้นสนใจ...กับยูริเองชั้นก็ไม่เคยเป็นบ้าถึงขนาดนี้...นาทีที่ทำให้ชั้นมั่นใจว่าความรู้สึกในใจของชั้นคือความรักที่มีเพื่อเค้า...นาทีที่ชั้นรู้ว่าชั้นรักเค้าแค่ไหน..ก็คือตอนที่เค้าจะฆ่าตัวตาย...โคตะ...นายรู้มั้ย...ชั้นค้นพบว่าชั้นยังไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับยูริเลย...ตอนนี้ชั้นแยกแยะความรู้สึกที่มีกับคนสองคนได้อย่างชัดเจนแล้ว...ชั้นยอมเสียไดกิไปไม่ได้...ขาดเค้าไม่ได้...อยากครอบครอง...อยากเป็นเจ้าของและยึดครองเค้าเอาไว้คนเดียว...ตอนที่ชั้นเห็นเค้าร้องไห้โวยวาย...สมองของชั้นมันตื้อตันไปหมด...ทำอะไรก็ไม่ถูก...ความเสียใจที่ชั้นเห็นไดกิทรมาณ มันมีมากมายจนชั้นไม่สามารถเข้มแข็งอยู่ได้แน่ถ้าไม่มีเค้า...บางที...ถ้าชั้นไม่ทำตัวเป็นเด็กไม่ได้ของเล่น...ไร้เหตุผลจนไปพาลเอากับเค้า...ถ้าเพียงแต่ชั้นตัดเรื่องความแค้นบ้าบอนั่นออกไป...ชั้นคิดว่า...ชั้น...คง...รักเค้าตั้งแต่แรกพบแล้วว่ะเพื่อน..."
 
"นั่นเป็นเรื่องที่น่ายินดีว่ะยูยะ...ในที่สุดนายก็ค้นพบที่ที่เป็นของนาย...มีไว้เพื่อนาย...ชั้นดีใจจริงๆ แล้วอย่าลืมบอกให้เค้ารู้ด้วยนะเพื่อน"
 
"โคตะ...ขอบใจนะ..."
 
"ที่แล้วมา...ก็ปล่อยให้มันผ่านไป...เริ่มต้นใหม่ก็ยังไม่สาย..."
 
 
หมอหนุ่มยิ้มอ่อนโยนให้กับเพื่อนที่เค้ารัก...ยูยะรู้สึกขอบคุณเพื่อนรักของเค้าอย่างสุดซึ้งกับสิ่งที่ยาบุทำเพื่อเค้ามาตลอด...และยังขอบคุณที่วันนั้นได้เตือนสติของเค้าเอาไว้...ทำให้เค้าได้เริ่มคิดทบทวนอย่างจริงจัง...ร่างสูงกอดเพื่อนรักเอาไว้อย่างขอบคุณ ทั้งสองตบไหล่กันเบาๆ ก่อนที่ยูยะจะเดินออกไปส่งเพื่อนรักของเค้ากลับไป...
 
 
เมื่อส่งเพื่อนขึ้นเรือกลับไปแล้ว...แววตาอ่อนโยนก็กลับมาฉายแววดุดันและเลือดเย็นอีกครั้งนึง...รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนรูปหน้าหล่อเหลาค่อยๆ หายไป ใบหน้าเย็นชาปรากฏออกมาให้เห็นชัดเจน...
 
[ถึงเวลาที่จะต้องจัดการคนที่มันบังอาจแตะต้องร่างกายและทำร้ายหัวใจของคนที่ชั้นหวงแหนแล้ว!]
 
 
กึก...กึก...กึก...
เสียงฝีเท้าก้าวลงบันใดที่ได้ยิน ราวกับเสียงขยับปีกของปีศาจร้ายที่กำลังจะมาพรากเอาชีวิตของคนเลวผู้ถูกขังเอาไว้ในห้องใต้ดินนี้...แม้อยากมองเห็นก็ไม่อาจเห็น...แม้อยากร้องขอความเมตตาก็ไม่อาจเปร่งวาจาออกมาได้...คนบาปถูกปิดตาด้วยผ้าดำผืนหนาและปิดปากด้วยเทปกาวแถบใหญ่...เค้าถูกมัดไว้กับเก้าอี้อย่างแน่นหนา...หัวใจคนผิดเต้นเร้าเร็วแรง...เค้าหอบหายใจด้วยความหวาดกลัวราวกับสัตว์ที่รู้ว่ากำลังจะถูกเชือดเพื่อชดใช้...ชายร่างสูงนัยส์ตาคมดุภายใต้อาภรณ์สีดำสนิทก้าวลงมายืนข้างหน้าคนที่มันบังอาจทำร้ายร่างบางของเค้า...น้ำเสียงนิ่งเย็นที่ได้ยินเรียกให้ขนในกายลุกชันทุกอนูร่างสั่นเทา...
 
 
"แกไม่ควรแตะต้องเค้า..."
 
ร่างสูงดึงเทปเหนียวที่ใช้ปิดปากอันโสมมนั้นออกอย่างแรง มือแกร่งเริ่มการทรมาณเหยื่อชั่วทันที
 
"อ๊าก!!! อย่า!!!"
 
เสียงร้องอย่างทรมาณดังกึกก้อง เมื่อมือแกร่งกดบีบลงไปเต็มแรงบนรอยแผลจากกระสุนที่ตัวเองเป็นคนยิง...เลือดแดงฉานค่อยๆ ไหลออกมาจากบาดแผลที่ยังไม่หายดี
 
 
"หุบปาก!!!! แค่นี้มันยังน้อยไป!!!! กับสิ่งที่แกทำมันยังไม่สาสม!!!!"
 
"หย่ะ...อย่า!!! อ๊ากกก!!!!...แฮกๆ...กะ...แก...แกเป็นใคร!!??"
 
"หึ๊ๆๆ...อยากรู้งั้นเหรอ?....แล้วแกไปทำอะไรไว้ล่ะ!!?...หรือความชั่วของแกมันมีมากซะจนคิดไม่ออก!!! ห๊ะ!!!!"
 
 
เสียงตวาดมาพร้อมกับแรงบีบที่ไหล่...ร่างชั่วสั่นกระตุกอย่างทุรนทุราย...เสียงร้องฟังราวกับคนที่กำลังจะตายเต็มที...สมองของคนโดนทรมาณพยายามคิดว่าคนที่กำลังทารุณให้ตัวเองเจ็บปวดอยู่นี้เป็นใครกันแน่...ยูยะพูดไม่ผิด...เพราะคนคนนี้มีศัตรูมากมาย...ไม่ว่าคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกเสียที...
 
 
"นายครับ!! ผมได้หลักฐานแล้วก็ข้อมูลทั้งหมดของมันมาแล้วครับ!"
 
"ดีมาก~ ...ทีนี้เปิดตาของมันออกซิ..."ง
 
 
ดวงตาแข็งกร่าวของคนชั่วช้าเป็นอันต้องเบิกค้าง เมื่อได้มองเห็นว่าคนตรงหน้าตนเป็นใคร...แววตากระด้างแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวทันทีเมื่อสบเข้ากับแววตาและสีหน้าเลือดเย็นของร่างสูงตรงหน้า...เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากที่ยูยะเคยอยากจ่อยิง...ลำคอของคนชั่วดูจะตีบตันขึ้นมาทันใด...แม้น้ำลายก็ยังกลืนลำบาก...แววตาที่บอกชัดว่าฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็นคู่นั้นกำลังจ้องมองมายังตัวเค้าเองอย่างแน่วแน่...น้ำตาบาปรินไหลเป็นทางยาว
 
 
"ขะ...ขอ...ขอร้อง...ขอร้องเถอะ..."
 
"ขอร้อง?...ให้ชั้นปล่อยไปงั้นเร๊อะ!!? ไม่มีทาง!!!"
 
"ฉะ...ชั้น...ชั้นๆ...ชั้นจะ"
 
"หุบปาก!!! ไม่ว่าแกจะพูดอะไร มันก็ไม่มีค่าพอที่จะทำให้บาปที่แกก่อเอาไว้หายไปได้หรอก!!!"
 
"อ๊ากกก!!!!!"
 
 
ร่างสูงตวัดปลายมีดพกที่เกือบจะพรากไดกิไปจากเค้าไปบนแผ่นอกสีเข้ม...ผลที่ได้คือ รอยแผลและเลือดเข้มข้นที่ไหลออกมาเป็นทาง
 
 
"แกรู้มั้ย?...มีดนี่...เกือบจะพรากเอาคนที่ชั้นรักไปจากชั้น....มันเป็นมีดที่กระหายเลือด....ทั้งเลือดเค้า....เลือดชั้น....และตอนนี้....เลือดแก!!!"
 
"อ๊ากกก!!!...หย่ะ...หยุด!...หยุ.. อ๊ากกกก!!!!!"
 
 
เสีงร้องระงมของนักโทษดังยิ่งกว่าทุกครั้งทันทีที่ร่างสูงตวัดปลายมีดเข้าใส่แผ่นอกกว้างของคนชั่วอีกครั้ง จนเกิดเป็นรูปกากบาตแดงฉานอยู่กลางร่างสั่นเทิ้ม...ยูยะค่อยๆ ก้มหน้าลงมาจ้องตากับคนที่ตอนนี้ร่างสูงอยากจะฆ่าทิ้งเสียจริงๆ...ปลายมีดคมถูกทาบเข้ากับริมฝีปากที่บังอาจทำร้ายไดกิ...นักโทษเบิกตากว้าง น้ำตาทะลักออกมาไม่หยุด...แรงสั่นที่ยังไม่คลายกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้น
 
 
"ปาก...ควรมีไว้ทำในสิ่งดีๆ...กินข้าวเลี้ยงชีวิต...ไม่ใช่ให้แกใช้มันทำร้ายคนที่ไม่มีทางสู้!!!!"
 
พลั๊ก!!!
ร่างสูงซัดหมัดเข้าข้างแก้มหยาบทันทีที่พูดจบ แรกกระแทกนั้นทำให้ฟันของเหยื่อหลุดกระเดนออกไปถึง 3 ซี่...ร่างสูงกระทืบมันจนแหลกละเอียดเมื่อนึกถึงรอยกัดบนผิวบอบบางของคนตัวเล็ก...สายตาฆ่าคนได้เข้มข้นขึ้นอีกทบเท่าพันทวี เมื่อยูยะนึกย้อนไปถึงสภาพของคนที่เค้ารัก...ร่างสูงสะบัดหน้ากลับไปจ้องนักโทษของตัวเองอีกครั้งด้วยความเดือดดานถึงที่สุด...ก่อนที่จะตวัดปลายมีดคมเข้าเฉียดคอหอยของคนผิดบาป
 
 
"อ๊ากกกก!!!!!!"
 
 
เสียงร้องราวกับจะเป็นเสียงสุดท้ายของชีวิตดังกึกก้องทะลุออกไป จนทำให้คนตัวขาวที่หลับไหลไปด้วยฤทธิ์ยาของพี่หมอโคตะต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา...ไดกิผุดลุกขึ้นนั่งอย่างระวังภัย...สายตาสั่นไหวกวาดมองหาร่างสูงที่เคยอยู่ข้างกาย...แต่ก็ไม่พบ...ร่างบางรู้สึกใจหายไม่น้อยเมื่อพบว่าตัวเองอยู่เพียงลำพัง...เรียวขาเล็กรีบก้าวลงจากเตียงไปที่ประตูแล้วตัดสินใจเปิดมันออก เพื่อก้าวออกไปดูว่าร่างสูงเจ้าของบ้านอยู่ข้างนอกหรือไม่...แล้วก็ยิ่งใจเสียเมื่อพบว่าเค้าไม่ได้อยู่ข้างนอกนี้..