たかあり FICTION : แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก

 
 
 

Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka

Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
 
Story by : Tangthai
 
 
 
 
Chapter 5 : วินาทีแห่งการค้นพบ
 
 

                ไดกิวิ่งกระหืดกระหอบหนีออกมาสะเปะสะปะ ร่างเล็กไม่รู้หรอกว่าจะต้องเจออะไรในป่านี้บ้าง แต่คนอย่าง อาริโอกะ ไดกิ ไม่มีทางนอนรอปีศาจร้ายอย่างสิ้นหวังอยู่ที่นั่นแน่...แต่ด้วยความที่ตัวเองก็ไม่ค่อยชำนาญในเรื่องพวกนี้ จึงทำให้ต้องเดินวนไปวนมาอยู่ ณ ใจกลางป่าแห่งนี้หลายต่อหลายครั้ง ร่างบางตัดสินใจหยุดพักที่ก้อนหินลูกใหญ่ หอบหายใจเอาอากาศเย็นชื้นเข้าปอดอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ หันมองหาทางที่พอจะพาเค้าออกไปจากป่านี้ได้
 
 
แสงไววิ้บวับที่ฉายมาจากมุมนึงไกลออกไป ทำให้ไดกิต้องรีบมุดตัวเข้าไปหลบอยู่ในซอกหิน เพราะเค้าก็ไม่รู้ว่าแสงนั่นเป็นแสงอะไร...หรืออาจมีใครตามเค้ามา...ร่างบางแทบกลั้นหายใจเมื่อแสงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ  ไดกิยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง กันไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา...เมื่อพบว่ามีชายผู้หนึ่งก้าวพ้นแนวไม้เข้ามา...ด้วยความสลัวของป่าทึบยามใกล้ค่ำ ร่างบางจึงไม่แน่ใจว่าใครตามตัวเองมากันแน่...จนกระทั่งร่างนั้นเข้ามาใกล้กับที่ที่ร่างบางใช้เป็นที่หลบซ่อนตัว
 
 
 
ดวงตาสวยเบิกกว้างทอประกายเมื่อพบว่าคนที่อยู่ด้านหน้าที่หลบซ่อนของตัวเองไม่ใช่ ทากาคิ ยูยะ หรือแม้แต่ลูกน้องของร่างสูง แล้วก็ดูเหมือนจะเป็นเพียงชาวประมงที่เข้ามาหาของป่าเท่านั้น...ด้วยความดีใจและไม่ทันยั้งคิด ทำให้ไดกิรีบออกจากที่ซ่อนพุ่งไปขอความช่วยเหลือจากคนคนนั้น...
 
 
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วยครับ!! ผมโดนจับตัวมาและกำลังหลงป่า! คุณจะช่วยกรุณาพาผมหนีออกไปได้มั้ยครับ!!?"
 
 
เสียงของคนใจร้ายสะท้อนก้องขึ้นมาในใจทันทีที่ร่างบางสบตากับคนตรงหน้า...มือขาวค่อยๆ คลำหาขวดสเปรฤทธิ์แรงประจำกาย...แต่มันหายไป!...
 
[มีแต่ชาวประมงที่กระหายร่างกายขาวๆ แบบนายเท่านั้นแหละ...ถ้าอยากสนุกกับว่าที่สามีมากหน้าหลายตาก็หนีไปเลย!!!]...ร่างบางตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันใด...อาวุธใดๆ ที่พอจะช่วยให้รอดได้ก็ไม่มีอีกแล้ว...แววตาหื่นกระหายจ้องมองไดกิราวกับจะกลืนกิน...ร่างบางเริ่มก้าวถอยหลังออกห่างจากคนตรงหน้าช้าๆ อย่างรู้สึกเวทนาในชะตาตัวเอง...
 
 
[หนีเสือปะจระเข้แท้ๆ ...อาริโอกะ ไดกิ...]..........
 
 
ในขณะที่ร่างสูงกำลังชั่งใจกับร่องรอยที่เค้าพบ ว่ารอยไหนที่เป็นของคนที่เค้าตามหาอยู่นั้น...ได้เกิดเสียงหวีดร้องดังก้องป่าและฝูงนกกระพือปีกบินหนี...ยูยะจับตำแหน่งของสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างว่องไวและสามารถคาดคะเนได้อย่างแม่นยำ...หัวใจแกร่งวูบไหวรุนแรงเกินกว่าจะทนอยู่เฉย...มือแกร่งที่หยิบเอาขวดยาฤทธิ์แรงที่น่าจะเป็นของไดกินั้น ร่างสูงปล่อยมันทิ้งสุดแรง แล้วออกวิ่งไปเร็วที่สุดเท่าที่จะไปได้...ร่างสูงเร่งรุดไปด้วยความรวดเร็วในทิศทางที่เสียงร้องขอความช่วยเหลือนั้นดังขึ้นเป็นระยะๆ เพราะถ้าช้าไปแม้แต่ก้าวเดียว...ร่างบางอาจจะโชคร้ายกว่าที่ยูยะคิดไว้....รอยที่เห็นสองรอยนั้นทำให้ร่างสูงมั่นใจว่าไดกิเจอดีเข้าให้แล้ว...ยิ่งมั่นใจ หัวใจแกร่งยิ่งร้อนรน...เค้าไม่รู้ว่านี่ จะเรียกว่า 'ห่วง' ได้มั้ย เค้ารู้แต่ว่าเค้าไม่มีวันยอม! คนเดียวที่จะทำให้เด็กคนนั้นทุกข์หรือสุขได้...ต้องเป็น ทากาคิ ยูยะ คนนี้เท่านั้น!!...
 
 
 
 
 
 
 
 

"ช่วยด้วย!!!! ไม่นะ!!! อย่า!!!!!!"
 
"อยู่นิ่งๆ โว้ย!!! เดี๋ยวพ่อก็ฆ่าทิ้งซะหรอก!!!"
 
"ฮือออออ...อย่าทำอะไรผมเลย...ปล่อยผมไป~ !!!!"
 
 
ร่างบอบบางวอนขอคนใจหยาบที่กำลังฉีกทึ้งเสื้อผ้าเค้าอย่างหื่นกระหาย...มือสากลูบไล้บีบเค้นอย่างหนักหน่วงจนคนตัวเล็กหวาดกลัว...พละกำลังที่ต่างกันทำให้ไดกิหมดทางหนีรอด...ข้อมือเล็กบอบบางถูกอีกฝ่ายมัดด้วยเชือกอย่างแน่นหนา ยิ่งดิ้นแรงเท่าไหร่ เชือกก็ยิ่งบาดข้อมือเล็กจนได้เลือด
 
 
ไดกิพยายามดิ้นรนกระเสือกกระสนเอาตัวรอด แต่คนชั่วช้ากลับไร้ความปราณี มันทั้งตบทั้งซ้อมร่างบางจนแทบหมดสติ...ด้วยความเจ็บปวดทำให้ไดกิหมดแรงสู้
 
 
"ฮ่าๆๆๆ อย่างงี้สิน้อง!...นอนนิ่งๆ ให้พี่พาไปเที่ยวสวรรค์แบบนี้สิถึงจะสนุก!!"
 
"แก...ไอ้บ้า!!...ฮืออออ...ไอ้คนวิตรถาน!!!...ช่วยด้วย!!!!...ช่วย!!"
 
 
มือสากหนากดปิดปากคนตัวบางแน่น...ชายชั่วบนกายขาวเนียนเริ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ฟันคมขบกัดอย่างแรง ดวงตาเปื้อนน้ำตาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด หากแต่เสียงร้องก็มิอาจเล็ดรอดออกมาได้
ฐานคอขาว แดงช้ำเป็นรอยฟัน เลือดแดงฉานซึ่มออกมาตามรอยนั้น กายบางสั่นเท่าจนเกินควบคุม...มือสากหนาอีกข้างบีบเฟ้นเอวกลมกลึงหนักหน่วง ล่วงเลยไปถึงสะโพกขาวเต็มมือ...ไดกิได้แต่อ้อนวอนขอโชคชะตา ให้ตนพ้นความทุกข์นี้ไปเสียที...ร่างเล็กขยะแขยงทุกๆ สัมผัสที่เกิดขึ้น...แก่นกายแสนหวงถูกปลุกเล้าอย่างแรงและรีบเร่งเสียจนร่างสั่น ปวดระบม
 
 
น้ำตาที่รินไหลหากเปลี่ยนเป็นสายเลือดได้...ทั่วบริเวณนี้คงแดงฉานไปนานแล้ว สติของร่างบางค่อยๆ ขาดหายไปพร้อมกับจิตใจที่จมดิ่งสู่ความเยือกเย็นเหน็บหนาวและมืดมิด...
 
 
 
"ไดกิ...."
 
 
ทันทีที่ร่างสูงตามมาถึง...สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มเดือนดานยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ...ภาพร่างเปล่าเปลือยของคนที่เค้าหวงที่สุด เต็มไปด้วยรอยช้ำ...ผิวขาวสะอาดที่เค้าเท่านั้นมีสิทธิ์แตะต้อง เต็มไปด้วยรอยแดงจากการกระทำอันป่าเถื่อนของคนใจชั่วที่อยู่บนร่างสลบไสล...ไวกว่าความคิดใดๆ ทั้งหมด...ยูยะก้าวเข้าไปแล้วเหนี่ยวไกทันที
 
..ปั้ง!!!!!..
 
"อ๊าก!!! แกเป็นใคร!!! มายิงข้าทำไมวะ!!??"
 
 
คนชั่วช้าถูกกระสุนฝังเข้าไปอย่างแม่นยำที่หัวไหล่อย่างจัง ถึงกับผงะถอยออกจากร่างบางที่ปากอันน่ารังเกียจของมันกำลังจะครอบครองแก่นกายขาวของคนที่ร่างสูงหวงที่สุด...ไม่ว่าตอนนี้ไดกิ จะอยู่ในฐานะในในใจของยูยะ...เค้าไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายเด็กคนนี้ได้...ร่างสูงผู้มีดวงตาคมดุ มองดูคนที่ตัวเองเหนี่ยวไกยิงแบบไม่ต้องคิดอย่างเย็นชาและพร้อมที่จะฆ่าได้ทุกเมื่อ..ร่างสูงย่างสามขุมเข้าหาคนชั่วช้าที่ค่อยๆ ถอยหนี และกระบอกปืนก็ถูกจ่อเข้าที่หน้าผากของคนที่มันบังอาจทำร้ายเหยื่อของเค้า...เหยื่อเหรอ?...อาจจะยังใช่...เหยื่อ...
 
 
"หย่ะ...อย่า...อย่าาาาา...อย่าฆ่าข้าเลย...อย่าเลย...อย่าๆ..ข้ากลัวแล้ว!!" มันสั่นเทิ้มราวลูกนกตกรังก็ไม่ปาน ลนลานร้องขอชีวิตตัวเองอย่างกลัวตาย
 
"มึงกล้ามาล้วงคูงูเห่าอย่างกูได้ยังไงวะ...สิ่งที่มึงทำ...กูจะเอาเลือดมึงมาลบล้างรอยของมึงเอง!!!!"
 
"อย่า!!!..ข้าเปล่า...ข้า...ข้ายังไม่ได้ทำอะไร!...ขะ...ข้า...แค่กำลังจะทำ...ข้าผิดไปแล้ว!!! ได้โปรดๆ...ข้าผิดไปแล้วจริงๆ !!! ขะ...ข้า...จะไปจากที่นี่...จะไม่กลับมาอีก...ได้โปรด!!!" ความกลัวตายถึงที่สุดทำให้ชายชั่วช้าถึงกับฉี่ราด เลือดที่ทะลักออกจากบาดแผลที่หัวไหล่ไหลอาบนองพื้น...มือสากเอื้อมเกาะแขนแกร่งด้วยอาการสั่นกลัว...
 
"ได้....ครั้งนี้กูจะปล่อยมึงไป!...แต่จำเอาไว้ในสมองของมึงด้วยว่า...ถ้ามึงกล้าคิดที่จะย้อนกลับมาทำร้ายเด็กคนนี้อีก หรือแม้แต่กล้าแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป...กระสุนกูจะตาหัวมึงเป็นเงาเลย!!!"
 
...พลั๊ก!!!...
 
ร่างสูงซัดหน้าแข้งใส่ก้านคนชายชั่วตรงหน้าจนกระเดนไปอีกทาง มันรีบกระหืดกระหอบหนีตายเข้าป่าไปโดยมีคำขู่ของร่างสูงตามมา
 
 
"หนีไปให้ไวเท่าที่มึงจะไปได้ ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจ!!!!"
 
 
และทันทีที่คนร้ายหนีตายไปสุดสายตาอาฆาตแค้นของชายหนุ่มแล้ว ร่างสูงก็ต้องรีบหันกลับไปมองคนที่ตัวเองมาช่วยไว้ได้ทัน ทันทีที่ได้สติ
 
"ไดกิ!!"
 
ร่างสูงรีบดึงเอามีดพกที่เค้าเอาคาดเอวมาด้วยออกมาตัดเชือกแก้มัดให้ร่างบาง รอยถลอกจนได้เลือดที่ข้อมือบางนั้นเพิ่มปมแค้นเข้าไปในใจร่างสูง แต่นั่นยังไม่เท่ากับรอยฟันขบกัดที่สายตาคมไปสะดุดเข้าที่ซอกคอขาว ซึ่งตอนนี้ช้ำจนห้อเลือด...ตามร่างกายขาวเนียนเต็มไปด้วยรอยมือบีบเค้นจนเห็นเป็นรอยนิ้ว...แม้แต่เรียวขาสวยก็ยังมีรอยแดงเป็นจ้ำอยู่หลายจุด
 
สิ่งที่เห็นทั้งหมดนี้ทำให้จิตใจแข็งแกร่งร้อนระอุราวภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด...ยูยะอยากจะตามไปฆ่ามันให้ตายนัก ถ้าไม่ติดที่ว่าต้องพาคนบอบช้ำกลับไปให้เร็วที่สุด...นัดเดียวที่หัวไหล่ดูจะน้อยเกินไปสำหรับสิ่งที่ชั่วๆ ที่มันทำเอาไว้...แต่จะจัดการกับไอ้เลวนั่น สำหรับร่างสูงแล้ว ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ...ในเวลานี้ ไม่มีอะไรจะสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของร่างบางตรงหน้าเค้าอีกแล้ว...
 
 
ร่างสูงปลดเอาเป้สะพายหลังของตัวเองลงมา แล้วจัดการค้นหาเสื้อผ้าสำรองของตัวเองที่ลูกน้องเตรียมมาให้...แต่ขนาดตัวที่ต่างกันมากของคนตัวเล็กกับตัวเอง ทำให้ร่างสูงทำได้เพียงส่วมเสื้อยืดตัวใหญ่ยาวให้ไดกิได้เพียงเท่านั้น..ยังดีที่มันยาวคลุมปิดไปถึงครึ่งของต้นขาขาวเนียน...พอที่จะช่วยปิดบังร่างกายไม่ให้ร่างบางต้องอาย(?) หรือไม่ให้ใครได้เห็นร่างกายนี้(?)
 
 
ยูยะช้อนเอาร่างเบาหวิวของไดกิขึ้นอุ้ม ก่อนที่จะพาออกจากป่าไปอย่างรวดเร็ว....
 
 
"ฮึกๆ...ฮืออออ...อย่าาาา" เสียงเล็กยังคงวอนขอแผ่วเบา...น้ำเสียงนั้นเศร้าสร้อยเสียจนคนอุ้มรู้สึกปวดใจขึ้นมาลึกๆ แต่ก