たかあり FICTION : แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก

 
 
 
 

Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka

Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
 
Story by : Tangthai
 
 
 
 
Chapter 4 : กลลวง
 
 

                ~รายงานข่าวด่วนเช้านี้ มีการเปิดเผยถึงการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยกว่าสี่วันแล้วของบุตรชายคนเล็กของสตาร์คิงกรุ๊ป "คุณอาริโอกะ ไดกิ" ยังคงไร้ความหวังที่จะค้นพบตัว ตำรวจพุ่งเป้าไปที่ความขัดแย้งทางธุรกิจ และกลุ่มยากุซ่าที่หวังจะเรียกค่าไถ่ ต่อไปเป็นการให้สัมภาษณ์ของท่านประทานกรรมการกลุ่มธุรกิจ สตาร์คิง คุณอาริโอกะ ชินโก~
 
 
ร่างสูงกดปิดทีวีก่อนจะวางรีโมทลงแล้วก้าวออกไปที่ระเบียงห้องของตัวเองเพื่อใช้ความคิด นี่ก็สามวันเต็มแล้วที่ร่างบางยังไม่ได้สติจากพิษไข้ แม้ตอนนี้อาการจะทรงตัวและไม่ทรุดลง แม้กระทั่งอาการอักเสบจากความบอบช้ำต่างๆ ตามร่างกายจะหายจนเกือบหมดแล้ว เหลือก็แค่ข้อเท้าบอบบางที่ยังมีรอยเขียวจางๆ เท่านั้น สิ่งที่ได้จากการค้นหาความรู้จากหนังสือทางการแพทย์ต่างๆ ยูยะพอที่จะคาดเดาได้ว่าไดกิมีอาการที่เรียกว่า "การปิดกั้นใจ" จึงยังนอนนิ่งราวเจ้าหญิงนิทรา...
 
 
ในแต่ละวันเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตุ ร่างสูงจะออกไปทำงานที่ได้รับมอบหมายจากบิดา เมื่อตกเย็นก็จะกลับมาที่บ้านพักส่วนตัว โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าเค้าได้ซ่อนคนสำคัญในข่าวนั่นเอาไว้...
 
 
"นายครับ! คุณยูริโทรมาครับ"
 
"ส่งมา"
 
"ครับ"

 
ร่างสูงอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมวันนี้น้องชายที่เค้าหลงรักคนนี้ถึงได้โทรมาหาเค้า..เมื่อมือแกร่งรับโทรศัพท์มาจากลูกน้องคนสนิทแล้ว ร่างสูงก็รอจนลูกน้องถอยออกไปจึงเริ่มพูดคุยกับคนที่เค้าคิดถึงที่สุดในสาย
 
 
"ไงตัวเล็ก! ทำไมวันนี้ถึงได้โทรมาหาพี่ หื้อ?"
 
"พี่ยูยะ...คือว่า..." น้ำเสียงแผ่วเบานั้นทำให้ร่างสูงรู้สึกร้อนใจ
 
"มีอะไรหื้อ? ทำไมเสียงเศร้าอย่างงี้...หรือว่า ยามาดะ..."
 
"ไม่ฮะ! ไม่ใช่...กับเรียวสุเกะไม่มีปัญหาอะไร...เราเข้ากันได้ดี..ยูริมีความสุขมาก..."
 
 
สิ่งที่ได้ยินช่างบาดใจให้เจ็บปวด...ร่างสูงได้แต่นิ่งเงียบและสะกดกลั้นความร้าวรานในใจแกร่งเพื่อยอมรับให้ได้ว่า ยูริ ไม่ใช่คนที่เค้าจะปกป้องได้อีกต่อไปแล้ว...มีคนที่ทำหน้าที่นั้นเป็นอย่างดีแล้ว...
 
"แต่ว่า...พี่ฮะ..." 
 
น้ำเสียงแผ่วเบาของยูริฉายชัดว่ากังวลใจมาก ร่างสูงรู้สึกอยากจะโอบกอดเอาไว้มากมายนัก นี่ถ้าอยู่ตรงหน้าล่ะก็ ยูยะจะกอดเอาไว้ให้หายกลัว...
 
"มีอะไรงั้นเหรอ...บอกพี่มาเถอะ..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มยังคงอ่อนโยนเสมอ กับคนคนนี้ที่เค้ารัก
 
"เพื่อนฮะ...เพื่อนรักของยูริ...เค้าหายไป...ไดจังหายตัวไป...ทำไงดี..."
 
"......................................"
 
น้ำเสียงเศร้าสร้อยราวกับกำลังร้องไห้นั้นยังไม่ทำให้ร่างสูงตกใจได้เท่ากับเรื่องกังวลใจของคนที่เค้ารักที่อีกฝ่ายเพิ่งเอ่ยออกมาเมื่อกี้นี้....
 
"พี่ยูยะช่วยหน่อยสิฮะ....ถ้าเป็นพี่ล่ะก็ ต้องหาไดจังเจอแน่ๆ เลย...นะฮะ..."
 
"ทะ...ทำไม...ทำไมยูริต้องให้พี่ช่วยล่ะครับ...ในเมื่อ...พี่ไม่รู้จักเพื่อนของเราเลย"
 
[...ในเมื่อ...คนคนนั้นต้องเป็นเหยื่อแค้นของพี่...]...ความจริงในใจที่คนเป็นพี่เลือกที่จะเฉไฉไป ดังก้องสะท้อนอยู่ในใจของร่างสูง
 
 
ตลอดมาไม่ว่ายูริขอร้องอะไร ยูยะไม่เคยปฏิเสธน้องเลยสักครั้ง แม้แต่ครั้งนี้ก็อาจจะปฏิเสธไม่ได้ แต่ที่มันต่างออกไปจากทุกครั้งก็คือ ความรู้สึกที่ไม่อยากปล่อยมือจากร่างบางคนนั้น ไม่อยากปล่อยไป นั่นทำให้ร่างสูงลำบากใจมากที่สุด....ยูยะคิดไม่ตกเลยว่า ระหว่างทำตามความต้องการของคนที่เค้ารักแล้วแกล้งทำเป็นตามหาไดกิและพากลับไปส่งคืนให้กับน้อง หรือเลือกทำตามหัวใจตัวเองด้วยการขังอีกฝ่ายไว้กับเค้าตลอดไป......และเมื่อคนเป็นน้องเห็นว่าพี่ชายตัวเองเงียบผิดปกติมากเกินไป เสียงใสจึงเรียกอีกคนทันที
 
 
"พี่ยูยะ!....พี่ฮะ!!....พี่!!!"
 
"หะ...หื้อ?...ครับพี่ฟังอยู่..."
 
"พี่โอเคหรือเปล่าฮะ?...ทำไมวันนี้ดูแปลกๆ จัง?"
 
"พี่สบายดีครับ...พี่แค่...คิดถึงยูริมากเกินไป เลยอยากจะฟังเสียงเอาไว้มากๆ น่ะ"
 
"พี่ไม่ปกติจริงๆ ด้วยง่ะ...ให้พี่โคตะไปหามั้ยฮะ?"
 
"เอ่อ...ไม่ต้องหรอกยูริ...อย่ากังวลเลยครับ พี่สบายดี...ตกลงว่าจะพูดธุรของเราต่อมั้ยหื้อ?"
 
ร่างสูงรู้ว่าเผลอเผยพิรุดให้น้องสงสัยจึงรีบกลบเกลื่อนด้วยการหยิบยกเอาเรื่องที่ตัวเล็กกำลังเซ้าซี้ให้เค้าช่วยขึ้นมาหันเหความสนใจน้อง...
 
"นะฮะ~...พี่ช่วยตามหาไดจังให้ยูริที...ไดจังเป็นคนดีมากเลย...คอยดูแลยูริแทนพี่มาตลอด...ยูริรักไดจังไม่ต่างจากพี่ชายอีกคนเลย..."
 
"งั้นเหรอ...เค้าสำคัญกับยูริมากสินะ..."
 
"ไดจังน่ารักด้วยยยย...ถ้าเป็นไปได้...ยูริอยากให้พี่เปิดใจ...แล้ว...แล้ว...ลองคบหากับไดจังดูได้มั้ย?...แล้วพี่จะรู้ว่ายูริไม่ได้โม้ด้วยยยยย...นะฮะ...ตามหาไดจังและปกป้องเค้าให้ยูริด้วย...นะฮะ~...นะๆๆ...นะฮะพี่ยูยะ...น้าาาาาาาา"
 
"หึๆ...เฮ้อ!...ตกลงครับ!...พี่จะตามหาเค้าและพาไปคืนให้ยูรินะครับ"
 
[...พี่จะพาไปคืนให้แน่นอน...แต่ขอเป็นหลังจากที่พี่หายแค้นก่อนนะยูริ...]...ประโยคสุดท้ายนั้น ร่างสูงได้แต่คิดอยู่ในใจ และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ยูยะต้องทำตามคำขอของคนที่เค้าเฝ้ารักมาตั้งแต่เด็กอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้...แต่ก่อนที่จะทำ...ขอแก้แค้นให้สาสมก่อนเถอะ...แค้น?..งั้นเหรอ?....
 
เมื่อจบการสนทนากับยูริแล้ว ร่างสูงก็ก้าวเข้าไปด้านในและส่งโทรศัพท์ให้คนสนิททันที เสียงทุ้มนุ่มกลับมานิ่งเย็นอีกครั้ง
 
 
"วันนี้อาการเป็นยังไง..."
 
"ยังเหมือนเดิมครับนาย...ยังคงไม่รู้สึกตัว..."
 
"แล้วให้หมอใหม่มาเปลี่ยนน้ำเกลือหรือยัง?"
 
"เรียบร้อยแล้วครับ"
 
"ตารางของวันนี้ล่ะ!" ร่างสูงเดินไปหยิบเสื้อสูทที่ว่างพาดอยู่บนเตียงของตัวเองแล้วสวมใส่
 
"วันนี้มีประชุมแผนงานประมูลอสังหาริมทรัพย์กับกลุ่มไคชินซันตอน สิบโมงเช้านี้ครับ และมีนัดกับท่านประธานใหญ่ ที่ภัตคารโอฮาจิยะ ตอนเที่ยงครับ"
 
ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำเรียบหรูที่เพิ่งแต่งกายเสร็จ เป็นอันต้องหันขวับกับสิ่งที่ได้ยินไปเมื่อสักครู่ ดวงตาคมเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิดอย่างละเอียดรอบครอบกับนัดที่สองของวัน
 
"คุณพ่อเหรอ!? นัดกินข้าวที่ภัตคารแบบนั้นทำไม?"
 
"ผมสืบมาได้ความว่า...เป็น...เป็น..."
 
"พูดมาเถอะ..."
 
"เป็นนัดดูตัวของนายน้อยกับ..ทางสตาร์คิงครับ เพียงแต่ไม่ทราบว่าเป็นคุณหนูคนไหนกันแน่"
 
สิ่งที่ได้ยินทำให้ยูยะมองเห็นโอกาสเรืองรองขึ้นมาอีกครั้ง...ร่างสูงยิ้มอย่างพอใจกับนัดดูตัวในวันนี้...เพราะมันจะเป็นโอกาสที่เค้าจะกักขัง อาริโอกะ ไดกิ เอาไว้ข้างกายตัวเองไปชั่วชีวิต...
 
 
"หึๆๆ...มิน่าล่ะยูริถึงโทรหาชั้นและเชียร์เด็กคนนั้นซะเหลือเกิน...แผนที่ไม่ได้คาดคิดแต่กลับเป็นทางที่ดีที่สุดงั้นเหรอ...ตอบรับนัดไป!"
 
"ครับนาย!...จากนั้นในช่วงบ่ายสอง ก็จะมีประชุมเรื่องการปันผลกำไรให้หุ้นส่วนครับ ...ตางรางของวันนี้มีแค่นี้ครับ"
 
"โอเค!...ไปเตรียมทุกอย่างให้พร้อมด้วย...อ้อ!...ในระหว่างที่ชั้นไม่อยู่ที่นี่ ให้ใครเฝ้าเด็กนั่นไว้ให้ดีเหมือนทุกทีด้วยล่ะ!"
 
"ครับ"
 
 
ร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทสีดำพอดีตัว ยิ่งช่วยเสริมให้ร่างองอาจดูสง่างามมากขึ้น...เข้าเดินมาถึงหน้าห้องคนป่วยแล้วหยุดมองมันอยู่อย่างนั้นพลางตัดสินใจอยู่ชั่วครู่ และสุดท้ายก็เปิดเข้าไปด้านใน...
 
[ขอดูหน้าว่าที่คู่ดูตัวก่อนไปหน่อยเถอะ...]
 
ยูยะก้าวเข้าไปยังเตียงสี่เสาที่มีคนตัวบอบบางหลับไหลไม่ได้สตินอนอยู่บนนั้นมากว่าสามวันแล้ว...ร่างสูงทอดสายตาสำรวจร่างบางอย่างพึงพอใจ
 
"หึๆๆ...อีกไม่นานแล้วไดกิ...อีกไม่นานชั้นก็จะเป็นเจ้าชีวิตเธออย่างที่เธอจะไม่มีทางหนีพ้น.."
 
ร่างสูงโน้มกายลงไปหาร่างบางบนเตียงแล้วกระซิบที่ข้างหูแผ่วเบา...ถึงแม้ว่าสิ่งที่พูดนี้ ร่างบางอาจจะไม่มีทางรับรู้ได้ก็ตามที
 
"ฟังให้ดีนะเจ้ากวางน้อย...ชั้นมีข่าวที่น่ายินดีมาบอกเธอ...วันนี้น่ะ...พ่อของเธอ จะเอาเธอมาประเคนให้ชั้นเองโดยที่ชั้นไม่ต้องเหนื่อยเล่นไล่จับกับเธออีกต่อไปแล้ว...หึๆๆ...คนดีที่น่ารักของยูริ...ตื่นมาร่วมยินดีกับชั้นหน่อยสิ...เธอดีใจมั้ยหื้อ?...แต่ชั้นดีใจมาก...ดีใจที่สุด..ที่เธอจะได้มาอยู่ในนรกที่ชั้นจะสร้างเพื่อเธอโดยเฉพาะอย่างเลี่ยงไม่ได้.../ ฮ่าๆๆ "
 
ร่างสูงหัวเราะอย่างสะใจในขณะที่หยัดกายยืนขึ้นมองดูเหยื่อความแค้นของตัวเองบนเตียง และหมุนกายก้าวออกไปทำภารกิจของตัวเอง...ทิ้งคนบอบบางไว้เบื้องหลังโดยไม่หันกลับมามองอีก...เค้าจึงไม่มีโอกาสได้เห็นน้ำตาสายน้อยที่รินไหลลงมาทางหางตาของคนที่ตัวเองเยาะเย้ย...
 
เปลือกตาบางเปิดขึ้นช้าๆ พร้อมหยาดน้ำตามากมายที่หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย แรงสะอื้นของร่างเล็กไม่ได้ทำให้ความเศร้าเสียใจจางลงแม้แต่เศษเสี้ยว...ความจริงแล้ว ไดกิเริ่มได้สติตั้งแต่เช้ามือแล้ว ในเวลานั้น ร่างบางที่เพิ่งฟื้นไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองเป็นหรือตายแล้ว ไม่รู้ว่าเวลาผ่านมานานแค่ไหน และไม่รู้ว่ากลับมานอนอยู่ห้องเดิมตั้งแต่เมื่อไหร่...แต่ที่รู้แน่ชัดคือ...ไม่มีโซ่เหล็กมาพันธนาการเค้าเอาไว้อีกแล้ว...ร่างบางพยายามข่มความตื่นเต้นดีใจในโอกาสที่เข้ามาตรงหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว อาจมีทางหนีรอดได้ ดังนั้น...ร่างบางจึงยังแกล้งทำเป็นหลับไหลต่อไปอย่างแนบเนียน...จนกระทั่งมาได้ยินคำกระซิบเย้ยหยันของคนใจร้าย...คำพูดเสียดแทงเหล่านั้นเกือบจะทำให้ร่างบางโดนจับได้....