たかあり FICTION : แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก
 
 


Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka

Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
 
Story by : Tangthai
 
 
 
 
Chapter 3 : สับสน
 
 

                ความว้าวุ่นใจที่เกิดขึ้นอยู่นี้ ร่างสูงเองก็อธิบายไม่ได้ว่าเกิดขึ้นมาเพราะอะไร...ยูยะเลือกที่จะดับมันด้วยบุหรี่ฤทธิ์เย็นที่อัดเข้าปอดอยู่ในขณะนี้ เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่เค้าก็ยอมรับว่ามันทำให้เค้าอยู่ไม่เป็นสุข...เมื่อไม่สามารถดับความว้าวุ่นใจให้หมดไปได้ ร่างสูงจึงตัดสินใจเดินออกไปยังท่าเรือที่มีเรือเล็กของเค้าลอยลำจอดรออยู่ เพื่อที่จะเข้าไปหาความสุขในผับในตัวเมืองที่อยู่อีกฝากฝั่งของทะเล...ร่างสูงจัดการติดเครื่องยนตร์เรือของตัวเองแล้วบ่ายหน้าออกทะเลไปในที่สุด
 
                ทางด้านไดกิผู้สิ้นหวัง ร่างบางนั่งกอดตัวเองร้องไห้ไม่หยุด น้ำตาสายน้อยไม่มีทีท่าว่าจะเหือดแห้งลงแม้สักนิด กายบางเจ็บปวดและสั่นเทา บาดแผลทั้งหลายที่ได้มาก็ยังไม่ได้รับการเยี่ยวยา...แต่จะรักษาไปทำไม...ในเมื่อความทรมานของตัวเองคือความสุขของอีกคน...ปล่อยมันไว้อย่างนี้ก็ดีแล้ว...
 
"ก๊อกๆๆ"
 
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น ทำให้คนบอบช้ำถึงกับสะดุ้งสุดตัว แววตาตระหนกนั่นสั่นไหวเมื่อมองไปยังผู้มาเยือน
 
"คุณอาริโอกะ...ผมเอาอาหารกับยามาให้...กินซะ...อย่าให้นายต้องจัดการเอง"
 
"ฮึกๆ...คุณฮะ..ปะ..ปล่อย..ฮึก...ช่วยปล่อยผมไปหน่อยได้มั้ย..."
 
น้ำเสียงเศร้าสร้อยนั้นเอ่ยถามอย่างหมดหนทาง แม้ในใจพอจะรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่า...เป็นไปไม่ได้...
 
 
"กินข้าวกินยาซะเถอะครับ...นายสั่งไว้..."
 
เมื่อเสร็จธุระแล้ว...ชายชุดดำก็ก้าวออกไปจากห้องทันที...ทิ้งให้คนเจ็บนั่งจ้องถาดอาหารและยาที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างไม่ไหวติง จ้องอยู่สักพักร่างบางก็หันหน้ากลับไปที่เก่า...ไดกิไม่แม้แต่จะแตะต้องอาหารแม้แต่น้อย ร่างบางปล่อยความคิดไปเรื่อยเปลื่อยอย่างคนสิ้นหวัง ดวงตาเศร้าหมองมองขึ้นไปยังพระจันทร์ดวงโตผ่านบานหน้าต่างพลางวอนขอทั้งน้ำตา...
 
"ขอให้เค้าเมตตาผม...อภัยให้ผมแม้ผมจะไม่ผิด...และปล่อยผมไป...ฮึกๆ..ฮึก...พระจันทร์ฮะ~...ได้โปรด~...ฮึกๆ...ช่วยผมที~"
 
 
เวลาผ่านล่วงเลยไปหลายโมงยาม ร่างบางที่เหนื่อยอ่อนนั่งซบหลับไปตรงหัวเตียงใหญ่..มือบอบบางที่เลื่อนตกลงข้างลำตัวเมื่อยามที่เข้าสู่ห้วงนิทราลึกล้ำนั้นยิ่งทำให้คนน่าสงสารดูบอบบางยิ่งกว่าทุกครั้งที่ร่างสูงทอดสายตามอง...สายตาคมดุเหลือบมองถาดอาหารและยาที่เค้าสั่งให้ร่างบางกินก่อนที่จะทอดกลับมามองคนหลับสนิท...
 
[ดูท่าว่าเธอจะยังคงฤทธิ์มากพอตัวนะ...ถึงได้กล้าขัดคำสั่งชั้นอีก...ไม่แตะอะไรเลยแบบนี้จะดีเหรอ...]
 
 
คราบน้ำตาและแรงสะอื้นน้อยๆ ที่ยังคงมีแม้ยามหลับไหลของคนตรงหน้านั้น ยูยะบอกไม่ถูกจริงๆ ว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกยังไงกันแน่...แต่พอลองทบทวนจิตใจตัวเองดูอย่างละเอียดดีแล้ว...ร่างสูงพบว่าตอนนี้เค้าอยากช้อนเอาคนตัวบางมาไว้แนบอก วางร่างน้อยนั้นไว้บนตัก แล้วเค้าจะโอบกอดและลูบหลังให้คลายสะอื้น ยูยะพบว่าตัวเองอยากปลอบโยนคนอ่อนแอคนนี้...

 
แต่เค้าไม่ยอมรับหรอก...ร่างสูงพยายามขับไล่ความสับสนของตัวเองออกไป...ยูยะกลบเกลื่อนความคิดเหล่านั้นด้วยการบอกตัวเองว่าเค้าแค่คิดถึงยูริมากไปเท่านั้น...ไม่ใช่ไดกิ...ไม่ใช่เด็กคนนี้หรอกที่เค้าอยากทำแบบนั้น...
 
 
ร่างสูงสง่าค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้คนตรงหน้าเงียบๆ และฉวยหยิบเอายาสมานแผลติดมือไปด้วย...ยูยะค่อยๆ ลูบไล้ยาสมานแผลไปบนร่างกายของไดกิ โดยพยายามทำให้เบามือที่สุด...ไม่ได้สงสารนะ...แค่ไม่อยากรำคาญเวลาที่ทำให้คนตัวบางต้องสะดุ้งตื่นเท่านั้นแหละ...

 
ร่างสูงมองสำรวจหาบาดแผลที่อาจจะยังไม่ได้ทายาให้ร่างเล็กหลงเหลืออยู่ พลันสายตาคมก็ไปสะดุดเข้ากับข้อเท้าของร่างบางที่ตอนนี้ทั้งบวมเป่งทั้งเขียวคล้ำ...รอยช้ำนั่นดูน่ากลัวมาก
 
[คงจะปวดมากพอดู...]
 
ร่างสูงหันไปหยิบยาแก้ปวดบวมอักเสบมาไว้ในมือ ยูยะนั่งชั่งใจอยู่สักพักว่าจะลงมือทายาให้ร่างบางดีหรือไม่ เพราะบวมแบบนี้ถ้าแตะโดนแม้เบามือ ก็คงจะยังเจ็บมากอยู่ดี...แต่ถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้ อาจจะเจ็บป่วยมากไปกว่านี้อีกก็ได้... พอร่างสูงคิดได้แบบนั้นก็จัดการเปิดฝาแล้วบีบตัวยาออกมา ก่อนที่จะค่อยๆ ป้ายไปบนข้อเท้าบอบบาง...
 
"อื้อออ...ป้ามิสะฮะ~...ไดจังเจ็บฮะ..."
 
ร่างบางครางประท้วงอย่างน่ารักทันทีที่ร่างสูงสัมผัสแผ่วเบาไปบนข้อเท้าบอบช้ำ
 
"หึๆ ละเมอหรอกเหรอนี่"
 
 
ยูยะเผลออมยิ้มไปกับอริยาบทน่ารักๆ ของคนตัวบางโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่จะต้องเป็นฝ่ายตัวแข็งทื่อไปซะเองเมื่อร่างเล็กโผเข้ากอดเค้าเอาไ้ว้แน่น แถมใบหน้าหวานยังยังซบเข้าที่อกแกร่งของเค้าอีก...แล้วร่างบางก็เริ่มละเมอออกมาหนักมากขึ้นอีก เมื่อร่างสูงเริ่มจัดการพันผ้าพันแผลเข้าที่ข้อเท้าปวดระบมของตัวเอง
 
 
"ฮือๆ...ผมกลัวแล้ว...อย่าทำผมเลย~ ฮืออออ...ผมจะเชื่อฟัง..."
 
"อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว...อย่าเพิ่งตื่นขึ้นมาล่ะเจ้าเด็กดื่อ..."
 
 
เหมือนจะได้ผลเมื่อคนตัวบางดูจะสงบลงทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของเค้า...แต่อาการตัวสั่นนี่มันอะไรกัน?...แม้หลับไหลก็ยังหวาดกลัวงั้นเหรอ?
 
 
[ช่วยไม่ได้นะ...คืนนี้จะใจดีด้วยสักคืนก็แล้วกัน...]
 
ร่างสูงสง่าช้อนเอาคนบนเตียงที่กอดเค้าแน่นขึ้นอุ้ม ก่อนจะบรรจงวางร่างบางลงบนที่นอนนุ่มอย่างเบามือ...ช่วยจัดแจงท่าทางให้คนเจ็บได้นอนสบายๆ ...แต่พอร่างสูงจะผละไป มือบางกับกำชายเสื้อเค้าเอาไว้แน่น...รอยยิ้มเอนดูปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม...
 
 
"ช่วยไม่ได้นะไดกิ...คืนนี้คงต้องนอนด้วยกันกับชั้นแล้วล่ะ..."
 
 
ร่างสูงล้มกายลงนอนเคียงข้างคนตัวบาง...เสื้อขาวบางของคนตรงหน้าขาดวิ่นเพราะฝีมือของเค้าเอง...ร่างสูงค่อยๆ ลูบไล้ไปบนผิวกายขาวนวลเนียนอย่างเผลอตัว...มือแกร่งดึงสาบเสื้อไร้กระดุมให้เปิดออกมากขึ้น...อกขาวสวยขยับขึ้นลงสม่ำเสมอ...ยั่วยวน...ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะลูบไล้สัมผัสแผ่วเบา
 
 
แต่อาการสั่นสะท้านน้อยๆ นั้นก็ทำให้เค้ายั้งคิดได้ทันก่อนที่จะเลยเถิดไปมากกว่านี้...ร่างสูงค่อยๆ เลื่อนผ้าห่มเนื้อดีขึ้นคลุมกายบอบบางข้างกัน...แล้วตระกองกอดเอาคนหลับไหลเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งที่ตอนนี้ใจเต้นแรง และเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด...
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
"ยูริ...ยูริ...พี่ชายนายใจร้าย~"
 
ไดกิละเมอออกมาแผ่วเบา แต่นั่นก็ดังพอที่จะเรียกความสนใจให้ร่างสูงตื่นจากการหลับไหลได้เกือบจะทันที ดวงตาคมเข้มเหลือบมองไปยังเครื่องบอกเวลาซึ่งแขวนประดับไว้ตรงผนังห้อง
 
"เพิ่งจะตีสองเองนี่นา...ทำไมตื่นง่ายจังวะเรา...เอ๊ะ!?"
 
 
ความร้อนดั่งเปลวไฟที่แผ่ออกมาจากกายบาง เรียกสติให้คนต้นเรื่องรู้ตัวได้ในทันทีทันใด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอัตโนมัติ มือแกร่งอังสัมผัสไปตามจุดชีพจรของคนในอ้อมแขน กายขาวแดงเรื่อด้วยพิษไข้ไปทั้งตัว
 
 
"ไข้สูงเกินไป!...นี่เธอ!...ไดกิ!...ไดกิ!!"
 
 
ร่างสูงเขย่าตัวเพื่อเรียกสติคนในอ้อมแขนเบาๆ แต่ดูท่าว่าคนตัวบางจะไม่รู้สึกตัว ซ้ำยังเพ้อหนักเข้าไปอีก
 
 
"กรี๊ด!!! ช่วยด้วย!!! ...ช่วยด้วยยย!!! ...กลัว!!...กลัวแล้วฮะ!...กลัวแล้ว...ฮือๆๆ...ฮืออออๆ"
 
"ไดกิ!...ไม่นะ!...รู้สึกตัวเดี๋ยวนี้!...ไดกิ!!"
 
ร่างสูงตบที่แก้มแดงจัดเบาๆ แต่คนบอบช้ำก็ยังคงเพ้อไม่หยุด...
 
 
"พ่อ!! ...แม่!!...อย่าไปทางนั้น!!...ไม่!!!...ฮะ...ยะ...ยูริ~...ช่วยด้วย!...ช่วยพี่ด้วย!!...ยูริ...ขอร้องที...ขอร้องพี่ยูยะที...พี่กลัว!...เค้าไม่ใจดี...ไม่ใจดีเหมือนที่ยูริบอก...เลย...สัก...นิด..."
 
มือบอบบางเอื้อมคว้าสะเปะสะปะในอากาศพลางกรีดร้องออกมาอีกครั้ง...
 
"ไม่!!...อย่าไป!..ยูริอย่าไป!!...ไม่นะ...ไม่นะ...พี่ยูยะมาแล้ว...เค้ามาแล้..ว...ต้องหนี!...ต้องหนี!...อย่าเข้ามา...อย่า...อย่า!!!"
 
 
สิ้นเสียงกรีดร้องมือบางก็ตกลงคล้ายคนหมดสติทั้งๆ ที่ตอนนี้เองร่างบางก็ยังไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ...สิ่งที่เห็นทำให้ร่างสูงต้องรีบเขย่าตัวคนตรงหน้าแรงขึ้น...
 
 
"ไดกิ!...นี่ไดกิ!!  โถ่เว้ย!!!"
 
ไม่ว่าจะเขย่าหรือร้