たかあり FICTION : แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก
 
 


Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka

Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
 
Story by : Tangthai
 
 
 
 
Chapter 2 : บทเรียน
 
 

                ไดกิยกมือขึ้นปาดเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าเนียนใส ร่างบางพยายามสะกดกลั้นความกลัวและความเสียใจเอาไว้ลึกๆ ในใจ และพยายามคิดหาหนทางเอาตัวรอด

 
[เราต้องหนี!..เราต้องไปจากที่นี่!]

 
คิดได้ดังนั้นร่างบางก็พาให้ตัวเองมายืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่ร่างสูงกระแทกมันปิดเต็มแรงเมื่อก่อนหน้านี้ ไดกิค่อยๆ บิดลูกปิดประตูอย่างระมัดระวัง ให้เกิดเสียงน้อยที่สุด...แต่ปรากฏว่าลูกบิดนั้นไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ร่างบางรู้ได้ทันทีว่าประตูบานนี้ถูกปิดล็อคไว้จากด้านนอก...โดยไม่รู้ช้า ไดกิรีบวิ่งไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกเปิดทิ้งไว้...เท้าเล็กก้าวออกมานอกระเบียง แล้วก็ต้องตกตะลึงแทบตัวชาเมื่อพบกับร่างสูงที่ยืนสูบบุหรี่ระบายความเครียดอยู่อีกระเบียงนึง ซึ่งห่างกันเพียงแค่หนึ่งช่วงแขน...ดวงตาสั่นไหวสบเข้ากับดวงตาคมดุอย่างจัง! ...ไวกว่าจะคิดระวังภัย ร่างบางตัดสินใจปีนข้ามราวระเบียงออกไปนอกชายคาทันที

 
"นั่นเธอคิดจะทำอะไรน่ะ!?...หยุดนะ!!!"

 
ร่างสูงตกใจกับการกระทำของร่างบาง...เค้ารีบขยี้บุหรี่ในมือที่เพิ่งเผาไหม้ไปได้ไม่เท่าไหร่ทิ้งไป ยูยะกระโจนข้ามระเบียงห้องตัวเองมายังระเบียงห้องของไดกิได้อย่างง่ายดาย ขายาวก้าวเพียงสองก้าวก็มาถึงตรงที่ร่างบางปีนออกไปแล้ว แต่ยังไม่ทันที่จะคว้าเอาตัวคนตรงหน้าไว้ได้...ไดกิกระโดดออกจากที่ยึดเกาะโดยไม่สนใจว่าข้างล่างจะเป็นอะไรหรือสูงแค่ไหน...
 
 
ร่างบอบบางร่วงลงไปต่อหน้าต่อตาร่างสูงที่ตอนนี้เปลี่ยนอารมณ์จากตกใจเป็นโมโหขั้นปรอทแตก
 

 
[นี่มันชั้นสองของบ้านนะ!! เด็กนี่ยอมตายแทนที่จะโดนชั้นจับตัวงั้นเร๊อะ!? อย่าฝันไปหน่อยเลย!!!]
 
 
ยูยะรีบก้าวออกจากห้องไปทันที เพื่อจะตามไปดูว่าเหยื่อของเค้าจะหนีไปได้อีกสักกี่น้ำ
 

 
"โอ๊ย!...เจ็บ...เจ็บจังแฮะ"
 
ร่างบางถึงกับน้ำตาเล็ด...แต่ก็นับว่ายังโชคดีที่ไดกิตกลงมาบนพุ่มไม้หนา แม้จะไม่ทำให้ร่างเล็กบาดเจ็บสาหัสหือเสียชีวิตไป แต่ตามร่างกายขาวสะอาดก็โดนขีดข่วนจนได้เลือด...แถมข้อเท้าเจ้ากรรมยังทำท่าว่าจะแพลงอีกด้วย...
 
แต่ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนร่างบางก็ต้องรีบหนีไปให้ไกลที่สุด...เค้าอยู่ที่นี่ไม่ได้...จะโดนจับกลับไปอีกไม่ได้...ร่างบางฝืนออกวิ่งไปไม่คิดชีวิต
 
"หยุดนะไดกิ!!! หยุดอยู่ตรงนั้น!!!"
 
ร่างสูงโมโหสุดขีดเมื่อพบว่าคนที่ตัวเองตามหา ออกวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต ทันทีที่อีกฝ่ายเห็นเค้าตรงเข้าไปหา
 
"หึ! หนีไปให้พ้นนะอาริโอกะ! ถ้าชั้นจับได้...เธอเจ็บตัวแน่!!"
 
ยูยะเปลี่ยนเส้นทางออกไปทางชายฝั่งทะเล ร่างสูงเดินอ้อมเนินเขาอันเป็นที่ตั้งของบ้านพักของเค้าเข้าไปในเขตป่า...ทางด้านไดกิ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตามมาแล้ว ร่างบางจึงผ่อนความเร็วลง อีกอย่างนึง ตอนนี้ข้อเท้าเจ้ากรรมมันก็ประท้วงตัวเองด้วยอาการปอดแสบไปทั้งขาแล้ว ร่างบางก้มลงมองดูข้อเท้าตัวเองที่เริ่มบวมแดงจนน่ากลัว และเพราะมัวแต่มองข้อเท้าตัวเองจึงไม่ทันได้ระวังตัว...
 
 
 
ไดกิสะดุดเอาท่อนไม้ที่ล้มขวางทางอยู่จนล้มลง แถมข้อเท้าที่อักเสบอยู่แล้วยังไปกระแทกซ้ำที่เดิมอีก...ความปวดแล่นไปทั่วร่างของคนหกล้ม ครั้นพอจะฝืนลุกขึ้นอีกครั้ง ร่างบางก็ไม่สามารถลงน้ำหนักไปที่ขาทั้งสองข้างได้อีก...แต่เพราะหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ ไดกิค่อยๆ คราญไปทางชายหาดที่เห็นว่าอยู่ห่างออกไปอีกไม่ไกลแล้ว เรือยนตร์ที่จอดลอยลำเทียบท่าอยู่นั้น ทำให้ร่างบางใจชื้นเห็นหนทางหนีรอด แม้จะเดินไม่ไหว แต่กายเล็กก็ยังคงตะเกียกตะกายไปต่อโดยไม่รู้เลยว่า มัจุราชในคราบเทพบุตรกำลังแสยะยิ้ม และย่างสามขุมเข้ามาหา...เสียงเยือกเย็นดังขึ้นเหนือกายบอบบาง...
 
 
"เธอคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือชั้นเหรอ...อาริโอกะ ไดกิ..."
 
น้ำเสียงเย็นเยี้ยบที่ร่างสูงเค้นออกมานั้นทำให้อีกฝ่ายต้องตัวชา หัวใจดวงน้อยสั่นไหวหวาดกลัว ใบหน้าหวานสวยค่อยๆ หันกลับมายังต้นเสียง...
 
"คุณ!!!"
 
"หึ! กล้ามากนะที่คิดจะหนีชั้น!! เอาสิ เอาเลย หนีเลย!!!"
 
ร่างสูงตวาดใส่อีกฝ่ายอย่างเดือดดาน ก่อนที่จะก้าวเข้ามาประชิดร่างเล็กที่นอนอยู่บนพื้น...กายแกร่งทรุดนั่งลงมาที่ปลายเท้าของร่างเล็ก...
 
 
"โอ๊ย!!! ...คุณ!!! ปล่อยนะ!!!"
 
"ฮ่าๆๆ!!!..เจ็บเหรอ!!? รู้ไว้ซะว่ามันไม่ได้ครึ่งของใจชั้นเลย!!!"
 
"โอ๊ยยย!!!  ปล่อย!!!...ฮึกๆ...ปล่อยขาผม!! ปล่อยยย!!!"
 
ร่างบางดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด แม้ว่าไดกิจะแสดงออกอยู่เสมอว่าตัวเองไม่ได้อ่อนแอ ...แต่ในเวลานี้ร่างบางก็ไม่อาจที่จะทนได้อีกต่อไปแล้ว...มือแกร่งที่บีบเค้นข้อเท้าบวมเป่งของคนเจ็บไม่มีทีท่าว่าจะเบาแรงลงแม้แต่น้อย แต่กลับยิ่งเพิ่มแรงบีบจนผู้ถูกกระทำอดทนอีกต่อไปไม่ไหว...มือเล็กเอื้อมฉุดข้อมือแกร่งเอาไว้แน่น ดวงตาเศร้าหมองปล่อยให้สายน้ำแห่งความทุกข์ไหลออกมาไม่หยุด...อาการสั่นสะท้านบวกกับเสียงสะอื้นไห้ ตลอดจนน้ำตาสายน้อยของไดกินั้น ทำให้หัวใจด้านชาของยูยะกระตุกวูบไปชั่วอึดใจ...หากแต่เพราะโทสะที่ยังไม่ลดลง เลยทำให้ร่างสูงไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่เลย...
 
"เจ็บก็ดีแล้ว!! จะได้ไม่ต้องลุกขึ้นมาก่อเรื่องกวนอารมณ์ชั้น!!"
 
ร่างสูงสะบัดมือบางออกจากข้อมือตัวเองก่อนจะยอมปล่อยคนเจ็บแล้วหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง...
 
"ฮึกๆ...ฮือออ...ฮึก...คุณมัน...คุณ..ฮึกๆ..คุณมันปีศาจ!!!"
 
"หึๆๆ ใช่!!! กับคนอย่างเธอ มันก็สาสมกันแล้วนี่! ลุกขึ้นมา!!"
 
ร่างสูกกระชากร่างบางให้ลุกขึ้นยืน แต่เพราะความเจ็บจากข้อเท้าที่อักเสบรุนแรง เลยทำให้ไดกิทรุดฮวบลงในอ้อมแขนของอีกคน
 
"เก่งนักไม่ใช่รึไง!? เก่งนักก็ยืนด้วยขาตัวเองสิ!!"
 
"ฮึกๆ...ทำไม..ฮึก...ทำไมกัน...ฮึกๆ...ทำไม~"
 
"รำคาญ!!! ถามอยู่ได้ทำไมๆ !!!"
 
ร่างสูงพลักอีกฝ่ายออกจากอกแกร่งจนร่างเล็กเซถลากระแทกพื้นแข็ง...ร่างสูงหันหลังเดินจากไปพร้อมกับขู่ให้อีกฝ่ายรีบตามมา โดยไม่ได้สนใจร่างบางบอบช้ำที่อยู่ข้างหลังว่าจะเป็นยังไง
 
"ถ้าเธอคิดว่าหนีรอดก็ไปเลย...แต่บนเกาะนี้น่ะ นอกจากพวกชั้นกับตัวเธอเองแล้ว ก็มีแต่ชาวประมงที่หิวกระหายเรือนร่างขาวๆ อย่างเธอเท่านั้นแหละ...ถ้าคืนนี้อยากสนุกกับว่าที่สามีมากหน้าหลายตาก็ไปเลย!"
 
ร่างบางทั้งหวาดกลัว ทั้งเจ็บปวดกายใจ...ทุกสิ่งทุกอย่างที่ประเดประดังเข้ามา เกินกว่าที่หัวใจดวงน้อยจะรับไหว...เสียงสะอื้นปานจะขาดใจมิได้ทำให้คนใจร้ายเมตตาเลยสักนิด
 
"คุณ...ผม...." ...ตุ๊บ!!...ร่างเล็กที่พยายามฝืนยืนขึ้นมา ทรุดลงไปกองกับพื้นพร้อมกับสติที่ขาดหาย...อาจเพราะสภาพจิตใจที่ย่ำแย่...อาจเพราะความเหนื่อยล้าของร่างกาย...และคงอาจเป็นเพราะ ความกดดันที่รุมเร้า ไดกิจึงช็อคจนสลบไป...
 
ร่างสูงที่ไม่ได้ยินเสียงอีกคนตามมาจึงหันกลับไปดู แล้วก็ต้องหัวเสียเมื่อคนที่ตัวเองเกลียดชังอ่อนแอน่ารำคาญ...ร่างสูงจิ๊ปากอย่างขัดใจ ก่อนที่จะเข้าไปช้อนเอาคนแสนดื้อขึ้นอุ้ม แล้วเดินกลับไปยังบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ของตัวเอง ที่เพิ่งซื้อเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้
 
 
 


 
 
 
 
 

 
"มีใครอยู่แถวนี้บ้าง!?...มาช่วยเอาอาริโอกะไปทีซิ!!"
 
"ครับนาย!!"
 
 
ร่างสูงส่งไดกิให้กับลูกน้องคนสนิท ทันทีที่อีกฝ่ายก้าวออกมาจากตัวบ้าน...
 
 
"เอาไปไว้ในห้องชั้น! ทำให้ฟื้นขึ้นมาด้วย! ..อ้อ!!..แล้วเฝ้าเอาไว้อย่าให้หนีได้อีก!"
 
"เอ่อ...แล้วบาดแผลพวกนี้ล่ะครับ?"
 
"ปล่อยไว้นั่นแหละ!...เดี๋ยวชั้นจัดการเอง!"
 
 
คำสุดท้ายที่ออกมาพร้อมแววตาดุดันนิ่งลึก ยากที่จะคาดเดา ทำให้คนอุ้มร่างบางอยู่ในขณะนี้สุดจะคาดเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนในอ้อมแขนคนนี้บ้าง...
 
 
"ให้ใครไปเอาโซ่มาด้วยนะ..."
 
"นายน้อย!!!"
 
"ทำตามที่บอก!!!"
 
 
ความเด็ดขาดของผู้เป็นนายนั้น ลูกน้องคนสนิททุกคนรู้ดี...แต่ครั้งดีมันดูจะเกินกว่าเหตุไปสักหน่อย...ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กนี่ไปทำอะไรเข้า นายของพวกเค้าถึงได้เดือดได้ปานนี้...และสิ่งที่ร่างสูงคิดจะทำนั้นพวกเค้าเดาใจไม่ออกเลยจริงๆ ....
 
หลังจากที่วางร่างบางที่ยังไม่ได้สติลงบนเตียงของผู้เป็นนายแล้ว...ลูกน้องคนสนิทของร่างสูงก็ถอยออกมายืนเฝ้าอยู่ห่างๆ ...และไม่นานเกินรอ ร่างสูงก็ก้าวเท้าเข้ามาในห้องตัวเองพร้อมด้วยลูกน้องอีกสี่คนที่ประจำการอยู่บนเกาะนี้
 
 
"เอาโซ่กับแม่กุญแจมาให้ชั้น..."
 
"นี่ครับนาย!!"