たかあり FICTION : แรงแค้นร้าย กลับกลายรัก
 
 
 

Cast : Yuya Takaki x Daiki Arioka

Co-Star : YamaChinen, Kota Yabu and ....
 
Story by : Tangthai
 
 
 
 
Chapter 1 : แพะรับบาป
 
 
                     คลื่น...คลื่น...คลื่น.....เสียงคลื่นน้ำซัดซาดเข้าหาผืนทรายดังเบาๆ  ดึงให้โสตประสาทกลับมาพร้อมสติสัมปชัญญะของร่างบอบบางบนเตียงไม้สี่เสา...ม่านโปร่งบางปลิวไหวไปตามสายล่มอ่อนที่พัดหอบเอาความเย็นเข้ามาทางหน้าต่าง...เปลือกตาบางกระพริบไล่ความงุนงงเพื่อปรับการมองเห็น แพรขนตาดำขลับขยับขึ้นลงก่อนที่ดวงตาใสจะเบิกค้างกับสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย
 
[ที่นี่ที่ไหน?...เรามาอยู่นี่ได้ยังไง??]
 
ร่างบางเริ่มทบทวนความทรงจำ แต่คำตอบที่ได้กลับว่างเปล่า...เค้าจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด ร่างบางผุดลุกขึ้นนั่งพลางหอบหายใจเอาอากาศเย็นชื้นเข้าปอด พยายามคุมสติตัวเองไม่ให้ตกใจไปมากกว่านี้
 
[ใจเย็น...ใจเย็นๆ...ใจเย็นก่อนไดกิ!]
 
ร่างบางมองสำรวจไปรอบกาย เริ่มตั้งแต่ม่านลูกไม้สวยงามที่ใช้ประดับเป็นมุ้งและรวบชายเอาไว้กับเสาเตียงทั้งสี่ด้าน โต๊ะข้างเตียงที่มีแจกันคลิสตัลสูงค่าสมกับช่อกุหลาบสีดำสนิทตั้งประดับอยู่บนนั้น กุหลาบสีดำ แม้งดงามหากแต่ก็ดูลึกลับ ซ่อนเร้น และน่ากลัว...ดวงตาสวยมองเลยออกไปยังม่านผืนยาวโปร่งบางที่กำลังปลิวรับลมตรงหน้าต่างทรงสูงที่ถูกเปิดเอาไว้ก่อนที่สายตาสั่นไหวจะไปหยุดอยู่ที่ร่างสูงสง่าในเงาตู้หนังสืออีกฝากฝั่งของห้อง ดวงตากลมโตพยายามเพ่งมองบุรุษหนุ่มที่ยังไม่ยอมเยื้องย่างออกมาจากเงาดำทะมึน...
 
"ตื่นแล้วสินะ...หวังว่าเธอคงจะหลับสบายนะ"
 
เสียงเค้าทุ้มนุ่ม แต่มันกลับทำให้ไดกิรู้สึกถึงคำว่าหนาวเข้ากระดูกได้ทันที มือบางถูกยกขึ้นโอบกอดร่างกายตัวเองเอาไว้ หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อบุรุษนิรนามก้าวพ้นออกมาจากมุมมืดมิด...ใบหน้าคมเข้มยามต้องแสงที่ลอดผ่านเข้ามานั้นดูราวกับเป็นเทพบุตร...แต่ดวงตาคมดุคู่นั้นกลับเย็นชาจนต้องถอนสายตาด้วยความหวาดหวั่น
 
น้ำเสียงใสกังวานถูกเปล่งออกไปในยามนี้ที่ร่างบางต้องการคำตอบ...
 
"คุณเป็นใคร?...ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่?"
 
แม้จะหวาดกลัวชายแปลกหน้าผู้นั้น...แต่เจ้าของรอยยิ้มสดใสของใครๆ นั้นก็สามารถเก็บกดอาการไว้ภายใต้การแสดงออกที่นิ่งเฉยได้อย่างมิดชิด
 
ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้ร่างบางช้าๆ ดั่งราชสีห์ก้าวเข้าหาเหยื่อ...
 
"ทา...หึ!...ทำไมชั้นต้องตอบ...เธอไม่มีสิทธิ์รู้ชื่ออันไพเราะของชั้น...สิ่งที่เธอจะได้จากชั้น คือความเจ็บปวด...สูญเสีย..และทุกข์ทรมาณ...รอยยิ้มและความสดใสนั่น ชั้นจะพรากมันไปเอง!!!"
 
สิ้นเสียงตวาดกร้าวนั้น ไดกิรู้สึกราวกับโลกทั้งโลกถล่มทลาย มือบอบบางกอดกระชับตัวเองแน่นมากขึ้นราวกับตอนนี้ร่างบางได้ตกลงไปอยู่ในโลกแห่งความมืดมนและเหน็บหนาว...หัวใจดวงน้อยเต็มไปด้วยคำถามจากการจับต้นชนปลายไม่ถูก...ไดกิไม่รู้ว่าคนตรงหน้านี้เป็นใตร และตัวเองเคยไปสร้างความเจ็บปวดอะไรให้คนคนนี้ ดวงตาคมเข้มแม้เย็นชา แต่ก็ไม่อาจปิดบังซ่อนเร้นความเจ็บปวดเอาไว้ได้...
 
"ทะ..ทำไม..."
 
"อยากรู้งั้นสิ..หึ..หึๆ!!..คิดสิ...คิดให้ออก!!!"
 
เจ้าของร่างสูงสง่าคว้าเรียวแขนขาวบอบบางแล้วกระชากอีกคนให้ปลิวตามแรงเข้ามาปะทะอกแกร่ง ไดกิแทบยั้งยืนไม่ทัน เมื่อตนต้องลงจากเตียงมาตามแรงอารมณ์ของร่างสูงแข็งแรงคนนี้
 
"ผมไม่รู้จักคุณ!!!"
 
เสียงเล็กตวาดกลับไปอย่างคนไม่ยอมแพ้ แต่ผลของการกระทำนั้นทำให้ไดกิแทบน้ำตาร่วงเพราะความเจ็บปวด เมื่อคนที่จับแขนทั้งสองข้างของเค้าเอาไว้นี้ออกแรงเขย่าจนร่างบางแขนแทบหัก
 
"เธอพรากความรักของชั้นไป! ทำไม...ทำไม!!...ทำไม!!!"
 
"ผมไปพรากความรักอะไรของคุณ!! ผมไม่รู้จักคุณ!! ปล่อยผมนะ!!!"
 
ร่างบางดิ้นรนขัดขืน หวังที่จะหลุดจากการบันดาลโทสะของคนตรงหน้า...แต่ยิ่งดิ้น มือแข็งแกร่งก็ยิ่งบีบแขนเล็กแน่นมากขึ้น...
 
"โอ๊ะ..โอ๊ย! โอ๊ย!! ปล่อยนะ!! ปล่อยผม!!!"
 
แม้จะเจ็บมากเพียงใด แต่ร่างบอบบางก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมลงให้อีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย...เห็นแบบนั้นแล้ว ร่างสูงจึงรวบเอาคนตัวบางเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งของเค้าทันที
 
"เธอไม่รู้จักชั้น!!?...งั้นจะบอกให้รู้เอาไว้...คนที่เธอพรากไป คนที่สำคัญกับชั้นยิ่งกว่าใครๆ คนที่ชั้นรักเค้าหมดใจ...คนที่เธอยิ้มระรื่นอวยพรให้เค้าที่โบถส์...คนๆนั้น...คนที่ชั้นรักคนนั้นคือยูริ!!!"
 
"อะไรนะ?...นี่คุณ...หรือว่าคุณคือ..."
 
"ใช่! ชั้นเอง!! พี่ชายที่แสนดีที่เค้าเคยรักและมีแต่ชั้นในหัวใจ!!!"
 
"แล้วคุณหายไปไหนมา!!? ในวันที่ยูริไม่มีใคร ในวันที่เค้าสูญเสียครอบครัวที่สำคัญไปเมื่อสามปีก่อนคุณไปอยู่ที่ไหน เป็นคุณนั่นแหละที่ทิ้งเค้า!!!"
 
ร่างบางยังคงสร้างโทสะให้อีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ สิ่งที่ไดกิรู้คือ ก่อนนี้..เพื่อนรุ่นน้องตัวเล็กเคยเฝ้ารอพี่ชายที่ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ รอด้วยความสิ้นหวัง...และที่ไดกิรู้อีกอย่างคือ ยูริมีรักบริสุทธิ์ที่มอบให้เพียงเรียวสุเกะคนเดียวเท่านั้น...ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา ร่างบางรู้ดีว่าเจ้าของหัวใจรักของเพื่อนตัวเล็กนั้นเป็นใคร...และที่แน่ๆ ไม่ใช่คนเจ้าอารมณ์คนนี้แน่นอน!
 
"อาริโอกะ ไดกิ!!! เธอกล้ามาก!!!"
 
"ตอนนี้เค้าก็ยังรักคุณ!! ยูริยังคงรักคุณเพราะคุณเป็นครอบครัว..เป็นพี่ชาย!!!"
 
"ไดกิ!!! หยุดเดี๋ยวนี้!!!"
 
"ไม่หยุด!!! จะเหตุผลอะไรของคุณผมไม่รู้หรอกนะ! แต่ทั้งยูริและเรียวสุเกะ เค้าเกิดมาเพื่อเป็นของกันและกัน! ทำไมคุณไม่อวยพรให้คนที่คุณรักและยอมรับมันล่ะ!? ยูริรักคุณในแบบพี่ชาย!! พี่ชายเท่านั้น!!... โอ๊ยย!!!"
 
ร่างบอบบางถูกเหวี่ยงขึ้นไปบนเตียง ตามด้วยร่างสูงที่ตามมากดแขนเล็กบางเอาไว้แน่น เสียงทุ้มบัดนี้เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเย็นชาราวมีดน้ำแข็งที่เชือดเฉือนไปบนเนื้ออ่อนๆ ให้ทั้งเจ็บปวดและเหน็บหนาว...
 
"ถ้าเธอ!...ไม่พาให้มันเข้ามา!...ในชีวิตของยูริก็ต้องมีแต่ชั้น!...ยูริจะรักแต่ชั้น!...และชั้นไม่สนว่าเค้าจะรักชั้นแบบไหน!!...ในเมื่อเธอ! เก่งกล้าสามารถขนาดนี้...งั้นก็เอาตัวให้รอดจากความมืดมิดที่กำลังจะเข้ามาในชีวิตเธอให้ได้เถอะ! อาริโอกะ ไดกิ!!"
 
สิ้นคำประกาศิต ร่างสูงก็ทิ้งให้คนบนเตียงต้องกอดตัวเองด้วยความหวาดกลัว เรียวแขนขาวบัดนี้เป็นจ้ำแดงเป็นรอยนิ้วมือแกร่ง ที่ตอนนี้เจ้าของร่องรอยเอง ได้ก้าวพ้นประตูหนาออกไปแล้ว และกระแทกมันปิดกลับมาเต็มแรงจนเสียงของมันดังสะนั่นหวั่นไหวให้คนคนตัวบางต้งสะดุ้งเฮือก...
 
[ทากาคิ ยูยะ...เป็นเค้าสินะ...พี่ชายที่แสนดีของยูริ ที่ยูริมักจะเล่าให้ชั้นฟังอยู่เสมอ...ชั้นจะทำยังไงดี...]
 
เวลานี้ร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น...ความกลัวเค้าจับกุมจิตใจอ่อนไหว...เมื่อไร้เงาคนใจร้าย น้ำตาสายน้อยก็ไหลอาบแก้มเนียนลงมาไม่หยุด...ร่างบางที่แสร้งว่าตัวเองเก่งกล้าเมื่อก่อนหน้านี้ ก็ปล่อยให้อารมณ์อ่อนไหวแสดงตัวออกมาในที่สุด...ความผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่อ...โทษที่ตัวเองไม่ควรได้รับ...
 
[คนใจดีอบอุ่นของยูริไม่มีอีกแล้ว...]
 
ไดกินึกภาพพี่ชายที่แสนดีของรุ่นน้องตัวเล็กไม่ออกสักนิด...
 
[ทำไมกัน...ทำไมเรื่องมันถึงดำเนินมาในทางนี้ได้...]
 
 
 
 
-สี่ปีก่อนหน้านี้-
 
 
"ฮึกๆ..พี่ชาย~..ฮึกๆ..พี่จะทิ้งยูริไปไกลถึงอังกฤษจริงๆ เหรอ~..ฮึกๆ..จริงเหรอฮะ..."
 
"ยูริ...ยูริ...โถ่ยูริอย่าร้องไห้สิครับ...อย่าร้องไห้เลยนะ...พี่ไปสี่ปีก็กลับแล้ว...อยู่ทางนี้เป็นเด็กดีนะครับ...อยู่รอพี่กับคุณพ่อคุณแม่พี่นะ...นะ.."
 
ทากาคิ ยูยะ เมื่ออดีตนั้น...เพื่อความฝันที่เค้าตั้งใจจะทำเพื่ออนาคตที่เค้าอยากให้คนตัวเล็กในอ้อมแขนนี้ร่วมแบ่งปัน...ไม่ใช่ในฐานะพี่ชาย...แต่เป็นผู้ชายคนนึงที่รักคนตัวเล็กนี้จนหมดใจ...เค้าจำต้องไปแสวงหาประสบการณ์ และสร้างอนคตให้แข็งแกร่งพอที่จะเป็นผู้สืบทอดที่ดีให้กับกิจการของครอบครัว...เค้าอย่างจะเติบโตเป็นทั้งทายาทที่ดี เป็นทั้งพี่ชายที่น่าภาคภูมิใจ และเป็นคนที่ยูริจะพึ่งพาได้อย่างมั่นคง...และเมื่อถึงเวลานั้น...เค้าจะสารภาพรักกับคนตัวเล็กที่เค้าแสนรักคนนี้ และยังตั้งใจที่จะขอคนตัวเล็กแต่งงานเป็นเรื่องเป็นราว...
 
ตั้งแต่ที่อาเขยของเค้า พาอาสาวออกเดินทางไปแสวงหาความสำเร็จทางธุรกิจและได้นำ จิเนน ยูริ ลูกชายเพียงคนเดียวมาฝากฝังไว้กับครอบครัวของเค้าเมื่อห้าปีก่อนนั้น ยูยะก็ได้สาบานกับตัวเองแล้วว่า เค้าจะต้องปกป้องเด็กคนนี้ให้ได้!...เค้าคอยจะทะนุถนอมน้องน้อยของเค้าและคอยปกป้องเอาไว้เป็นอย่างดีตลอดมา...แต่ไม่คิดเลยว่า...เมื่อยูยะจากไปได้เพียงปีเดียว...ยูริก็ต้องพบกับจุดเปลี่ยนในชีวิตครั้งใหญ่โดยที่ไม่มีเค้าคอยอยู่เคียงข้าง...
 
น้องสูญเสียทั้งพ่อและแม่ไปในคราวเดียวกันจากเหตุเครื่องบินตก...ทิ้งไว้เพียงทรัพย์สินทั้งหลายที่คุณอาทั้งสองได้สร้างมันขึ้นมาร่วมกับกลุ่มทุนของยามาดะในนามของ กลุ่มวายซี คอร์เปอร์เรท หรือที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในวงการธุรกิจในนามวายซีกรุ๊ป...ทางจิเนนและยามาดะเป็นหุ้นส่วนบริหารงานร่วมกันด้วยดีมาตลอด จนกระทั่งสูญเสียหุ้นส่วนสำคัญไปอย่างกระทันหัน ทางยามาดะก็ยังคงซื่อตรงกับทายาทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของสหายรักทางธุรกิจของพวกเค้า
 
เพราะเหตุนี้ยูริจึงต้องก้าวเข้าไปมีส่วนร่วมในการบริหารงานแทนพ่อแม่ของเค้าทั้งที่ยังไม่พร้อม ตำแหน่งกรรมการบริการดูจะเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสกับคนตัวเล็กของยูยะที่เคยมีเค้าคอยดูแลปกป้องมาโดยตลอด...คนรอบกายร่างบางที่เค้าหวงแหนที่พอจะไว้ใจได้ นอกจากยามาดะและ ก็มีเพียงอาริโอกะ ไดกิ เท่านั้น...ด้วยว่าไดกิเป็นรุ่นพี่ที่ยูริสนิทสนมด้วยมาตั้งแต่ชั้นมัธยมต้น และยังรักเหมือนเป็นพี่ชายอีกคนของเค้า...อาริโอกะ ไดกิ...เค้าคนนี้เอง ที่เป็นคนแนะนำให้ยูริได้รู้จักกับเรียวสุเกะ คู่ชีวิตในเวลานี้ของเค้าเอง...
 
จะว่าไปก็เหมือนโลกกลม...เพราะไดกิกับเรียวสุเกะเป็นเพื่อนสนิทร่วมรุ่นที่จบด้านการบริหารธุรกิจมาด้วยกัน เค้าคนนั้นไม่ได้เป็นเพียงว่าที่ผู้สืบทอดกลุ่มทุนยามาดะเท่านั้น และเมื่อไดกินำพาให้ทั้งคู่รู้จักกัน เรียวสุเกะจึงเป็นทั้งเพื่อน พี่ชาย หุ้นส่วน และคนที่ได้ใกล้ชิดกับยูริที่สุดในฐานะผู้เตรียมความพร้อมให้กับว่าที่ประธานบริหารวายซีร่วมกับเค้าในอนาคต โดยมีไดกิคอยสนับสนุนอยู่ห่างๆ...
 
และนี่...คือจุดเริ่มต้นแห่งสายใยรักสายใยแค้นของพวกเค้า....
 
 
 
 
 

          และเมื่อ ทากาคิ ยูยะ สำเร็จการศึกษากลับมาด้วยความภาคภูมิในในฝันที่เป็นไปตามหวังแล้วครึ่งนึง และกำลังจะเป็นจริงอีกครึ่งนึง...แต่เค้ากลับต้องช็อคจนตัวชาตั้งแต่วันแรกที่กลับมาถึงญี่ปุ่น...เมื่อสิ่งที่เห็นบนโต๊ะทำงานของบิดาคือการ์ดแต่งงาน...และในการ์ดใบนั้น สลักชื่อ "จิเนน ยูริ" เอาไว้เคียงข้างกับ "ยามาดะ เรียวสุเกะ" ....ชื่อของคนตัวเล็กที่ร่างสูงรักหมดใจมาโดยตลอด...ยูริที่เค้ารัก...ทุกสิ่งที่เค้าเพียรทุ่มเท...สูญสลายพังทลายลงมาพร้อมกับจิตใจที่มั่นคงของเค้าทั้งหมด...
 
ดวงตาคมที่เคยฉายแววอ่อนโยน แปรเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าและเย็นชาในที่สุด ความรู้สึกสูญเสีย โดยที่ไม่สามารถเหนี่ยวรั้งเอาไว้ได้นั้น ทำร้ายหัวใจแกร่งให้ด้านชา...เค้ามัวแต่ทำตามความฝันจนทอดทิ้งความเป็นจริงที่ร่างสูงคิดเสมอว่ามันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง... อีกสองเดือนคือกำหนดการวิวาห์ของคนทั้งคู่...ยูยะเริ่มตระหนักว่าตัวเองกลับมาช้าเกินไปอย่างนั้นหรือ...มันสายเกินกว่าที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องราวให้เป็นดั่งใจแล้วหรือยัง...
 
และความจริงที่ยิ่งทำร้ายหัวใจแกร่งของเค้าให้ตายไปอย่างโหดร้ายที่สุด คือสิ่งที่ออกมาจากปากของผู้เป็นพ่อของเค้าเอง...
 
"ยูริรักเค้ามากยูยะ...ลูกต้องปล่อยให้น้องไปมีชีวิตที่น้องได้เลือกเองแล้ว..อย่างที่น้องอยากจะเป็น"
 
ตลอดสองเดือนก่อนงานแต่งงานของยูริจะมาถึง ยูยะไม่มีโอกาสได้พบกับคนที่เค้ารักเลยแม้สักครั้ง ยูริเองก็วิ่งวุ่นอยู่กับการเตรียมงานแต่งของตัวเองกับคนรัก แถมคนของพ่อเค้าเองก็ถูกสั่งให้คอยติดตามเค้าทุกฝีก้าว ราวกับกลัวว่าเค้าจะทำให้งานแต่งน้องต้องพังลงอย่างนั้น
 
ร่างสูงเลยทำได้เพียงแค่ส่งคนของตนไปสื่บความเป็นมาเป็นไปในเวลาที่เค้าไม่ได้อยู่ที่นี่...จนได้รู้เรื่องราวอย่างละเอียด รวมถึงตัวเชื่อมเรื่องราวทั้งหมดคนนั้นด้วย ความผิดหวังและเสียใจทำให้ยูยะพุ่งเป้าความแค้นจากความเจ็บปวดในใจนี้ไปที่ตัวต้นเหตุคนนั้นทั้งหมดโดยไม่สนใจว่าแท้ที่จริงแล้ว มันเกิดจากอะไรกันแน่...
 
 


 

          กุหลาบดำ...ถูกร่างสูงนำมาเพื่อแสดงให้คนที่เค้ารักเห็นว่าจิตใจแข็งแกร่งของเค้าเป็นอย่างไรในวันแต่งงานนี้...แต่แล้วหัวใจที่ตายไปแล้วตลอดสองเดือนที่ผ่านมาของเค้าก็ได้เวลาฉูบฉีดความแค้น และเต้นเร้าขึ้นมาอีกครั้ง ความแค้นที่เคยมา เพิ่มมากขึ้นทบเท่าพันทวี...เมื่อสายตาคมกล้าได้มองเห็นใบหน้าสุขสดใสของเจ้าของร่างบอบบางที่เป็นต้นเหตุแห่งความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดที่ผ่านมา...อาริโอกะ ไดกิ!...เด็กหนุ่มที่มีรอยยิ้มสดใสกำลังยิ้มระรื่นอยู่ข้างกายคู่รักที่น่าอิจฉา...
 
สองขายาวที่กำลังจะมุ่งตรงไปหาคนที่เค้ารัก พลันเปลี่ยนเส้นทางอย่างรู้ใจเจ้าของร่างสูงสง่า...เค้าพาตัวเองก้าวเข้าไปในโบถส์หลังเก่าคล่ำครึและเฝ้าดูความเป็นไปอยู่ในนั้นอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะตัดสินใจ ทำในสิ่งที่เค้าเองคิดว่าสาแก่ใจแล้วในเวลาต่อมา....
 
 
 
 
 
โปรดติดตามตอนต่อไป........
 
 
 
 
 
 

  ฮี่ๆๆๆๆ
เป็นยังไงบ้างค้าาาาาาา ฟิคเรื่องนี้ วันนี้มีเวลาว่างนิดหน่อยเลยรีบมาอัพก่อนเข้าเรียนคลาสสุดท้ายของวันนี้ ติชม แสดงความคิดเห็นกันได้จ้า...เม้าๆ กัน เม้าๆ กันนนนนน
เดี๋ยวค่ำนี้ จะกลับมาคุยด้วยนะค้าาาาาา (มีคนคุยกับแกรึ?) ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
แล้วเจอกันค่ะ...

Comment

Comment:

Tweet

อ้าววววว!!? ป๋าใจร้ายย มาทำให้น้องไดร้องไห้เจ็บปวดได้จะใด?? งืบบบบบ

สนุกมากๆ อ่านแล้วบีบใจง่าาาา ชอบค่ะ

#5 By MoMo~ Momotaro!!MoMo~ Momotaro!! (103.7.57.18|115.67.134.207) on 2013-06-21 11:45

cry  ว้าย!!! ป๋ายะ เก๊าขอโทษน้าาาาาาาา
บทป๋าหนักไปสิเนี่ย 5555 โดนหมั่นไส้เลย
ขอบคุณทุกความเห็นค่ะ แค่นี้แตงก็ดีใจมากๆๆๆๆ แล้ว และมีกำลังใจเขียนต่อขึ้นเยอะเลย ตอนนี้ไฟลุกพรึ่บเลย 55555

#4 By ตังเม on 2013-06-17 20:38

คากิ...ชั้นว่าแกเองละมั้งที่ทิ้งจิเนนนะ
แล้วมาพาลคนอื่น ไดกิซวยเลย เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษชั้นใย~~~
ไอ้ไม่มีเหตุผล เอาแต่ใจตัวเอง ไดกิอย่าไปยอมคากินะ สู้ไปเลย อย่าไปกลัว เดี๋ยวจะไปฟ้องจิเนนให้มาจัดการ ชริ!
จิเนนได้เรียวจังมาดูแลก็ดีแล้ว ทิ้งน้องไปเองแท้ๆ ชิ!

#3 By Memi (103.7.57.18|124.120.67.11) on 2013-06-17 18:37

รันทดแท้~ พี่แตงคะ พระเอกมันน่าหมั่นไส้มากกกกกก

แต่สนุกฝุดๆ ไปเลยเพ่!!! cry แอร๊ยยยยยยย ฉากปะทะคารมนี่แจ่มแท้ๆ

ดีแล้วค่ะ ไดจังอย่าไปยอมเค้า!!!
โบกพัดเชียร์สุดฤทธิ์ ฮาาาาาา

#2 By หมูตุ๋น (103.7.57.18|115.67.132.84) on 2013-06-17 15:18

เอิ่มมมมมม ความรู้สึกหมั่นไส้พระเอกเพิ่มขึ้นมาอีกล่ะ ไอ้คนพาล นิสัยไม่ดี ยูริไม่ได้รักแกแบบคนรักเฟ้ยยย
เค้ารักแกแบบพี่ชายยยยย แล้วเนี่ยมาดุไดจัง ไดจังน่าสงสาร~

#1 By Kwang (103.7.57.18|210.246.92.124) on 2013-06-17 15:11